“เขาเหนื่อยจนหมดสติเหรอ?”ลำดับเจ็ดและลำดับสามมองลำดับเก้าที่ถูกเสิ่นชิงจู่แบกขึ้นเตียง ในดวงตาของพวกเขาฉายแววประหลาดใจเสิ่นชิงจู่พยักหน้า “ตอนนั้น พวกเรากำลังสูบบุหรี่อยู่ในลานบ้าน เขาเพิ่งลุกขึ้นยืน ก็โซเซแล้วหมดสติไป”ลำดับสามเดินไปที่ข้างเตียง เอามือแตะที่หน้าผากของลำดับเก้าที่หมดสติอยู่ ตรวจอาการชั่วครู่ แล้วพยักหน้าเบาๆ“เขาใช้พลังจิตเกินขีดจำกัดไปมาก”“เฮอะ ไอ้โง่นี่ บ้าไปแล้วเหรอถึงได้ทุ่มเทขนาดนี้?” ลำดับเจ็ดเก็บพัดในมือ พลางกลอกตา “ท่านพร่ำรำพันก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ ทำท่าทุ่มเทขนาดนี้ให้ใครดูกัน?”เสิ่นชิงจู่เงยหน้าขึ้น จ้องตาหญิงในชุดกี่เพ้าตรงหน้า ดวงตาฉายแววจิตสังหาร“คุณผู้หญิง ปากดีไปหน่อยนะ ก็เพราะมีคนเอาเปรียบเห็นแก่ตัวแบบคุณนี่แหละ พวกเราถึงได้คืบหน้าช้าขนาดนี้……”ลำดับเจ็ดหรี่ตามองอีกฝ่าย “โอ้โห พวกนายสองคนสนิทกันจังเลยนะ? ถึงขั้นออกหน้าแทนเขาแล้ว? น้องใหม่?”สายตาของเสิ่นชิงจู่เย็นเยียบลงกว่าเดิม“พอได้แล้ว อย่าพูดอีกเลย” ลำดับสามเอ่ยขึ้นแผ่วเบา “ทุกคนออกไปข้างนอก ให้ลำดับเก้าได้พักผ่อนสักหน่อย……อ้อใช่ อาหารในคฤหาสน์ใกล้จะหมดแล้ว ลำดับสิบ นายไปซื้อของกับลำดับเจ็ดมาหน่อย คราวนี้ไม่ต้องซื้อมากนัก แค่พอกินสักไม่กี่วันก็พอ รีบไปรีบกลับล่ะ”ลำดับเจ็ดชำเลืองมองเสิ่นชิงจู่แวบหนึ่ง แล้วแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะเดินออกไปนอกห้องแววตาเสิ่นชิงจู่เปล่งประกายเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น“ครับ……
