กว่าอมตะก็ไม่ถูกต้องนัก……”เขาเงยหน้าขึ้นมองตาเด็กสาว “ควรพูดว่า ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ เธอก็จะไม่ตาย”เจียงเอ่อร์มองใบหน้าของเด็กหนุ่ม ตะลึงงันอยู่กับที่“น้ำแข็งของฉันจะเก็บรักษาร่างกายของเธอไว้ ตราบใดที่น้ำแข็งยังอยู่ [เขตสื่อวิญญาณ] ของเธอก็จะยังคงทำงานต่อไป และเธอก็จะยังคงมีตัวตนอยู่……ถ้าวันไหนฉันตาย น้ำแข็งก็จะละลาย สามวันหลังจากนั้น เธอก็จะสลายไปอย่างสมบูรณ์”สายลมอ่อนๆ โชยมาจากนอกหน้าต่าง ม่านขาวสะอาดพริ้วไหวเล็กน้อย ปัดผ่านร่างอันว่างเปล่าของเจียงเอ่อร์เธอจ้องมองอันชิงอวี๋นิ่งอยู่นาน บนใบหน้าเย็นชาปรากฏรอยยิ้มขมขื่น[ดังนั้น ชะตาชีวิตของฉันได้ผูกติดกับคุณแล้วสินะ?]“อืม”[แต่ว่า ฉันยังไม่รู้จักชื่อของคุณเลย] เจียงเอ่อร์ทัดผมดำข้างหูขึ้น ยื่นมือขาวเนียนออกไป แล้วเอ่ยเสียงเบา [ฉันชื่อเจียงเอ่อร์ เจียงที่มาจากแม่น้ำ เอ่อร์ที่มาจากทะเลสาบเอ๋อร์ไห่]“ฉันชื่ออันชิงอวี๋” เขายิ้มพลางกล่าว “อวี๋ที่แปลว่าปลา”ฝ่ามือของเขาทะลุผ่านแสงตะวันสีทอง จับมือที่ไร้รูปร่างนั้นแผ่วเบา
