อันชิงอวี๋ยืนอยู่ที่มุมห้อง จดจ่ออยู่กับศพที่เละเทะไปด้วยเลือดเนื้อ นิ้วมือของเขาควบคุมเส้นด้าย ค่อยๆ เย็บมันเข้าด้วยกัน ประกอบให้เป็นร่างกายที่สมบูรณ์เจียหลานเห็นสภาพอันน่าสยดสยองของร่างนั้น เธอหันหน้าไปทางอื่นเงียบๆ ไม่อยากมองอีกไม่ใช่เพราะเธอรู้สึกขยะแขยง แต่เพราะเธอเป็นห่วงความรู้สึกของเจียงเอ่อร์มากกว่า ไม่มีสาวน้อยคนไหนอยากให้คนอื่นเห็นร่างกายของตัวเองในสภาพแบบนี้……ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการจ้องมองเจียหลานหันกลับมา พบว่าเฉาเยวียนและหลินชีเยี่ยยังคงมองอยู่ เธอจึงพูดด้วยความโมโห“หันหน้าไปทางอื่นซะ!”เด็กหนุ่มทั้งสองจึงรู้สึกตัว พวกเขาหันหลังกลับไปพร้อมกัน สีหน้าดูอึดอัดเล็กน้อยเจียงเอ่อร์มองเจียหลานอย่างเหม่อลอยครู่หนึ่ง ดวงตาฉายแววขอบคุณ จากนั้นก็มองไปที่เด็กหนุ่มหน้าตาดีที่กำลังจัดการศพให้เธอ พลางเม้มริมฝีปากเล็กน้อย……เขา……ไม่รู้สึกขยะแขยงเลยหรือไง?ถ้าเป็นคนปกติเห็นศพแบบนี้ คงทนไม่ไหววิ่งไปอาเจียนที่มุมกำแพงแล้วล่ะมั้ง?อันชิงอวี๋ดูเหมือนจะรู้สึกถึงสายตาของเธอ เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ยิ้มอย่างอ่อนโยน“พลังแม่เหล็กไฟฟ้าคงไม่สามารถคงอยู่ได้ตลอดใช่ไหม?” อันชิงอวี๋ทำลายบรรยากาศอึดอัด เอ่ยถามพลางเย็บศพไปด้วย[อืม] เสียงผิดธรรมชาติของสาวน้อยดังมาจากโทรทัศน์ [สาเหตุที่ฉันยังคงอยู่ เพราะสนามแม่เหล็กในสมองยังไม่หายไป เมื่อสมองเน่าสลายอย่างสมบูรณ์ ผนึกต้องห้ามก็จะหยุดทำงาน…]ผลลัพธ์ของการหยุดทำงาน
