เวลานานแค่ไหนถึงจะครอบคลุมทั้งเมือง?”อันชิงอวี๋คิดชั่วครู่ “สี่สิบแปดชั่วโมง”“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”“ตอนอยู่ที่โกดัง ฉันได้ปรับปรุง ‘พันธุ์ปลา’ ไปบ้างแล้ว” อันชิงอวี๋ยิ้ม“ดี งั้นนายเริ่มปล่อยฝูงหนูได้เลย ถ้าการสืบสวนของพวกเราไม่ราบรื่น ก็คงต้องใช้ตาข่ายฟ้าดินแล้ว” หลินชีเยี่ยตบไหล่อันชิงอวี๋ แล้วเดินออกจากห้องไปอันชิงอวี๋ปิดประตูห้อง เปิดไฟในห้องทดลอง หยิบเครื่องมือแปลกๆ ออกมาจากกล่องดำ วางเรียงรายไว้ข้างๆเขาสวมเสื้อกาวน์ ใช้ปลายนิ้วเกี่ยวเส้นใยล่องหน ยกฝาโลงสีดำขึ้น แล้วนำร่างในนั้นวางบนโต๊ะผ่าตัดเขาหันไปมองเด็กสาวชุดขาวที่ลอยอยู่ข้างชั้นหนังสือ ก่อนจะดันแว่นตา แล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน“พร้อมหรือยัง?”
