ะบทกวีไม่แบ่งแยกเผ่าพันธุ์!”เขาอ้าปากกำลังจะร้องเพลงอะไรสักอย่าง เมอร์ลินก็ใช้เวทมนตร์ปิดเสียงครอบคลุมเขาไว้ทันทีนิกซ์มองดูซุนหงอคงที่นั่งนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาฉายแววสงสัย “ดูเหมือนว่า สหายใหม่ผู้นี้… จะไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าใดนัก?”หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้อง ย่อตัวลงตรงหน้าลิงโบราณที่นั่งขัดสมาธิ แล้วเอ่ยเสียงเบา“ต้าเซิ่ง? ต้าเซิ่ง? ซุนหงอคง? ไต๋เสี่ยฮุดโจ้ว?”หลินชีเยี่ยเรียกเขาหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เลย ราวกับเป็นรูปปั้นจริงๆหลินชีเยี่ยหันไปมองเมอร์ลิน “ท่านเมอร์ลิน……”เมอร์ลินพยักหน้า ดวงตาปรากฏประกายสีน้ำเงินเข้ม จ้องมองซุนหงอคงที่สวมจีวรอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย“ข้ามองไม่เห็นเส้นชะตาชีวิตของเขา แต่สิ่งที่แน่ใจได้คือ……เขาตื่นอยู่”หลินชีเยี่ยชะงัก หันกลับไปมองลิงโบราณที่นั่งหลับตานิ่ง “เขาตื่นอยู่เหรอ? แล้วทำไมเรียกเขาแล้วถึงไม่มีปฏิกิริยาล่ะ?”เมอร์ลินครุ่นคิดครู่หนึ่ง “บางทีเขาอาจจะแค่ไม่อยากสนใจพวกเรา”“ท่านซ้าเซิ่ง ผมเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้ ชื่อหลินชีเยี่ย” หลินชีเยี่ยสูดหายใจลึก พูดกับลิงโบราณอย่างจริงจัง “ถ้าท่านตื่นอยู่ กรุณาพูดอะไรสักคำ……ถ้าทำไม่ได้จริงๆ แค่กะพริบตาก็ได้ อย่างน้อยให้ผมรู้ว่าท่านเป็นโรคอะไร……”เมื่อพูดจบ ลิงโบราณที่นั่งขัดสมาธิก็ยังคงไม่มีปฏิกิริยาใดๆขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังจะพูดอะไรต่อ เปลือกตา
