อีกด้านหนึ่ง โจวผิง หลินชีเยี่ย และหวงหยวนเต๋อนั่งอยู่ด้วยกัน มือถือไม้เสียบที่เหลือจากการกินอยู่สองสามอันพูดคุยกันอย่างไม่เป็นทางการแน่นอนว่ามีเพียงหลินชีเยี่ยและหวงหยวนเต๋อเท่านั้นที่พูดคุยกันอย่างเป็นกันเองโจวผิงกำไม้เสียบไว้ นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ มีสมาชิกหน่วย 009 เดินเข้ามาคุยกับเขาเป็นระยะ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมระคนตื่นเต้น เพราะพวกเขาก็เพิ่งได้เห็นตัวจริงของปรมาจารย์กระบี่เป็นครั้งแรกเช่นกัน ถึงขนาดมีสมาชิกบางคนขอลายเซ็นจากโจวผิงด้วยในระหว่างนี้ โจวผิงเหมือนเครื่องจักรพยักหน้าที่ไร้ความรู้สึก มือทั้งสองกำแน่นอย่างไม่เป็นธรรมชาติบนต้นขาหลินชีเยี่ยถึงกับเห็นว่าหลังมือของเขาเริ่มมีเหงื่อผุดออก……หวงหยวนเต๋อก็สังเกตเห็นภาพนี้เช่นกัน นึกถึงเหตุการณ์ตอนดื่มชากับโจวผิงวันนี้ ดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง จึงส่งสายตาให้หลินชีเยี่ย ทั้งสองคนจึงอ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำแล้วเดินออกไปด้านข้าง“หัวหน้าหลิน ปรมาจารย์กระบี่นี่……” หวงหยวนเต๋อกำลังเลือกคำพูดอย่างระมัดระวัง“โรคกลัวสังคม” หลินชีเยี่ยเติมประโยคที่เหลือ“อืม ไม่แปลกใจเลยที่ตอนคุยกับเขาวันนี้ รู้สึกว่าเขาดูไม่ค่อยสนใจตอบ ผมนึกว่านี่เป็นความหยิ่งของปรมาจารย์กระบี่เสียอีก……”“อ้อ หัวหน้าหลิน” หวงหยวนเต๋อเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “วันนี้ผมโทรหาหัวหน้าหลีหงของเมืองหลินถังหลายครั้ง แต่ไม่มีคนรับสายเลย”“กำลังทำภารกิจอยู่หรือเปล่าครับ?”“อ
