่… ปลอดภัยหรือเปล่า?” ไป๋หลี่พั่งพั่งอดไม่ได้ที่จะถามออกมา“ฉันจะควบคุมความแรงของพลังกระบี่ไว้ ไม่ทำให้พวกนายตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตหรอก” โจวผิงกล่าวอย่างไร้อารมณ์พลางกอดกล่องกระบี่ไว้ในอ้อมแขน “ถ้าพวกนายพร้อมแล้ว ฉันจะเริ่มละนะ”หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ สบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า แล้วย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อเตรียมรับแรงปะทะ“พร้อมแล้วครับ ท่านปรมาจารย์กระบี่” หลินชีเยี่ยกล่าวโจวผิงยื่นมือขวาออกมา แตะเบาๆ ที่ผิวของกล่องกระบี่ ทันใดนั้น เสียงกังวานใสของกระบี่ก็ดังก้องไปทั่วโกดัง!ชิ้ง!!!คลื่นพลังกระบี่นับพันนับหมื่นสายที่มองไม่เห็นพุ่งออกมาจากตัวโจวผิง ราวกับคลื่นที่ซัดกระหน่ำออกไปทุกทิศทาง เมื่อคลื่นพลังกระบี่ปะทะร่างของหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ พวกเขาก็ถูกกระแทกกระเด็นออกไปราวกับเศษไม้ในพายุ!ร่างของพวกเขากระแทกพื้นอย่างแรง แล้วลื่นไถลไปบนพื้นเรียบจนชนกำแพงด้านข้างของโกดังจึงหยุดลงหลินชีเยี่ยรู้สึกเหมือนจิตใจถูกค้อนยักษ์ทุบเข้าอย่างจัง สายตาพร่ามัว ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นปราดไปทั่วร่างพอเขาพยายามตั้งสติกลับมา หลังของเขาก็ชนกับกำแพงด้านข้างของโกดังเสียแล้วคลื่นพลังกระบี่อันเชี่ยวกรากกดร่างของเขาแนบติดกำแพง ไม่ว่าจะพยายามดิ้นรนสักเพียงใดก็ไม่อาจหลุดพ้นราวกับมีแม่น้ำสายใหญ่กำลังซัดสาดเข้าใส่ร่างของเขา ความรู้สึกหายใจไม่ออกครอบงำจิตใจความรู้สึกเดียวกันนี้เกิดขึ้นกับคนอื่นๆ พร้อมกันคนแรกที่ทนไม่ไหว
