หนึ่งหน้าสี่ร้อยกว่าตัวอักษร หนึ่งเล่มสามสิบหกหน้า ทั้งหมดห้าเล่ม……นั่นก็ปาเข้าไปเจ็ดหมื่นสองพันกว่าตัวอักษร!แถมยังเป็นลายมืออีกต่างหากเขาทำได้อย่างไรกัน……ในที่สุดหลินชีเยี่ยก็เข้าใจว่าเมื่อวานหลังจากการฝึกภาคปฏิบัติ โจวผิงที่หายตัวไปนั้นกำลังทำอะไรอยู่เด็กหนุ่มตั้งใจอ่านเอกสารในมือ ข้างในมีการวิเคราะห์รูปแบบการต่อสู้ของเขาอย่างละเอียด และมีการใช้ปากกาสีต่างๆ ในการให้คำวิจารณ์‘ในขณะต่อสู้มีสติปัญญาแจ่มใส รู้จักใช้ความสามารถที่หลากหลายของตนเองในการสร้างแรงกดดันให้กับฝ่ายตรงข้าม มีการผสมผสานกระบวนท่าต่างๆ เข้าด้วยกันอย่างชาญฉลาด แต่ในบางสถานการณ์มีการตัดสินใจผิดพลาดบางกระบวนท่าซับซ้อนเกินไปจนทำให้สูญเสียความดุดันในการโจมตี’‘ทักษะการใช้ดาบอยู่ในระดับปานกลางค่อนข้างสูง ความเร็วในการชักดาบเพียงพอ แต่การเชื่อมต่อระหว่างท่าทางบางส่วนยังไม่ราบรื่น เช่น ในกระบวนท่าที่สาม’‘การใช้ดาบคู่มีความคล่องแคล่วและหลากหลายกว่าการใช้ดาบเดียว เมื่อผสมผสานกับผนึกต้องห้ามจะให้ผลลัพธ์ที่น่าทึ่ง แต่ยังมีแผนการปรับปรุงวิถีการเคลื่อนไหวบางส่วน’หลินชีเยี่ยใช้เวลาครึ่งชั่วโมงในการอ่านรายงานการวิเคราะห์ที่หนาเตอะนี้จนจบ ปัญหาบางอย่างที่ถูกหยิบยกขึ้นมาในรายงานนี้เป็นสิ่งที่เขาสังเกตเห็นแล้ว แต่ยังไม่มีแนวทางในการปรับปรุง บางอย่างก็เป็นรายละเอียดที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนเลยหลังจากอ่านรายงานนี้จบ หลินชีเยี่ยก็รู้
