์ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ“งั้นฉันจะชักดาบละนะ……” เฉาเยวียนพูดช้าๆ“ได้……” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามอย่างไม่ค่อยวางใจ “นายควบคุมได้แน่นะ?”“ฉันจะพยายาม”เฉาเยวียนวางมือบนด้ามดาบ หลับตาลง แล้วชักดาบออกมาครึ่งนิ้ว!พลังอำมหิตอันเดือดพล่านปรากฏขึ้นบนร่างของเฉาเยวียน ดวงตาสีแดงฉานค่อยๆ ลืมขึ้น พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวกดทับลงบนร่างของไป๋หลี่พั่งพั่ง คนหลังกลืนน้ำลายแล้วลองเอ่ยอย่างระมัดระวัง“เหล่าเฉา……งั้นผมขอลงตาแรกนะครับ?”ไป๋หลี่พั่งพั่งใช้กิ่งไม้วาดวงกลมที่มุมของตารางโอเอ็กซ์“ถึงตานายแล้ว” ไป๋หลี่พั่งพั่งมองไปที่เฉาเยวียนผู้คลุ้มคลั่งอีกฝ่ายไม่แม้แต่จะมองตารางบนพื้นสักนิด แต่กลับจ้องมองไป๋หลี่พั่งพั่ง พลางเอียงศีรษะเล็กน้อย“เอ่อ……ผมว่า นายวาดตรงนี้ได้……” ไป๋หลี่พั่งพั่งมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผาก ยื่นมือออกไปพยายามแนะนำเฉาเยวียนผู้คลุ้มคลั่งว่าควรลงตาต่อไปอย่างไรกร๊อบ!เสียงกรอบแกรบดังขึ้นกิ่งไม้ในมือของเฉาเยวียนถูกหักออกแล้ว เขาถือดาบมองไปที่ไป๋หลี่พั่งพั่ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอันตราย“ฮิฮิฮิฮิฮิ……”ไป๋หลี่พั่งพั่งสีหน้าซีดเผือดในชั่วขณะต่อมา เสียงดังสนั่นหวั่นไหวผสมกับแสงสีดำอันน่าสะพรึงกลัว ดังขึ้นจากลานว่างของโกดัง
