” สายตาของโจวผิงกวาดมองทุกคนที่กำลังสงสัย แล้วพูดทีละคำว่า“ล้าง จาน”…สิบนาทีต่อมาโจวผิงเดินออกมาจากห้องครัว เสื้อเชิ้ตสีดำของเขาเปื้อนหยดน้ำเล็กน้อย เขาปล่อยแขนเสื้อที่พับขึ้นลงมา แล้วเดินตรงไปยังลานโล่งหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ได้ย้ายโต๊ะเก้าอี้ทั้งหมดออกไปแล้ว และรออยู่ที่นั่นมาพักใหญ่“ใครจะเป็นคนแรก?” โจวผิงถามเฉาเยวียนก้าวออกมาหนึ่งก้าว “งั้นผมขอเป็นคนแรกแล้วกัน”โจวผิงพยักหน้าเมื่อเห็นว่าเฉาเยวียนกำลังจะลงมือ หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ก็ถอยหลังไปที่ขอบโกดังอย่างรู้งาน เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกเฉาเยวียนผู้คลุ้มคลั่งทำร้ายโดยไม่ตั้งใจ ไป๋หลี่พั่งพั่งถึงกับหยิบมันฝรั่งทอดหลายถุงออกมาจากกระเป๋าแจกจ่ายให้ทุกคน ด้วยท่าทางเตรียมพร้อมดูการแสดง“เชิญลงมือได้” โจวผิงเอ่ยช้าๆเฉาเยวียนเห็นว่าโจวผิงมือว่างเปล่า จึงถามอย่างสงสัย “ท่านปรมาจารย์กระบี่ กระบี่ของคุณล่ะครับ?”โจวผิงไม่รีบร้อนหยิบตะเกียบไม้ออกมาจากกระเป๋าหนึ่งคู่ แล้วอธิบายว่า “ถ้าใช้กระบี่ เกรงว่าจะทำร้ายพวกนายใช้อันนี้ก็พอแล้ว”เฉาเยวียนอ้าปากค้าง ดูเหมือนจะอยากเตือนอะไรบางอย่าง แต่นึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายเป็นยอดมนุษย์ที่อยู่จุดสูงสุดเป็นถึงปรมาจารย์กระบี่ จึงกลืนคำพูดกลับลงไป……“ขออภัยด้วย” เฉาเยวียนสูดหายใจลึก ค่อยๆ ชักดาบออกมาชิ้ง!ดาบตรงถูกชักออกจากฝัก เปลวไฟสีดำแห่งจิตสังหารพลันปกคลุมร่างของเฉาเยวียน ดวงตาสีแดงฉานของเขาจ้องมองไปยังโจวผิงที่อยู
