รับประกันได้ว่าทุกคนเป็นคนดี? แต่สิ่งที่แน่นอนคือ คนส่วนใหญ่ในนี้เป็นคนดี หัวหน้าเฉินมู่เหยี่ย หงอิง เวินฉีโม่ เหลิ่งเซวียน จ้าวคงเฉิงหยวนกัง หวังลู่ ฟางหยางฮุย หลี่เต๋อหยาง ฉินข่าย……เราได้เจอหน่วยพิทักษ์ราตรีมามากมาย คนที่นับว่าเป็นคนเลวก็มีแค่ไม่กี่คน ยิ่งไปกว่านั้น คนเราไม่สามารถแบ่งแยกง่ายๆ ว่าดีหรือเลวได้”หลินชีเยี่ยเงยหน้ามองดวงจันทร์สีขาวนวลบนท้องฟ้า ก่อนจะพูดช้าๆ ว่า“คนดี ไม่จำเป็นต้องดีไปเสียทุกอย่าง คนเลว ก็ไม่จำเป็นต้องเลวไปเสียทุกอย่าง โลกใบนี้ มันช่างซับซ้อน”…อีกฟากหนึ่งของเมืองเสิ่นชิงจู่แบกลำดับเก้าที่เมาไม่ได้สติ ก่อนจะเปิดประตูห้องเช่าโทรมๆเขาวางลำดับเก้าลงบนเตียง อีกฝ่ายพลิกตัวไปมา พึมพำอะไรสองสามคำ แล้วก็หลับไปเสิ่นชิงจู่ยืนมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้อง กลับไปยังห้องของตัวเองเขาเดินเข้าไปในห้องแล้วล็อคประตู ไม่ได้เปิดไฟข้างในนั้น แต่เปิดม่านหน้าต่างแทน ปล่อยให้แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้อง กระเบื้องบนพื้นสะท้อนแสงสีขาวสว่างเสิ่นชิงจู่ค่อยๆ นั่งลงที่มุมห้องนิ้วชี้ขวาเคาะเบาๆ ที่ผนังด้านหลัง บนนิ้วนั้น แหวนสีดำที่ดูธรรมดาวงหนึ่งเปล่งประกายริบหรี่อีกฟากหนึ่งของกำแพง คือเตียงนอนของลำดับเก้าที่กำลังหลับใหลเพียงแค่เสิ่นชิงจู่เสริมพลังจิตลงไปใน [ดาบแยกวิญญาณ] เพียงเล็กน้อย คมดาบสีดำก็จะแทงทะลุร่างของลำดับเก้า ทำลายวิญญาณของอีกฝ่ายจนสิ้นซาก โดยไม่มีโอกาส
