“จั่วชิง……” ไป๋หลี่ซินขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณมาทำอะไรที่นี่?”จั่วชิงเดินผ่านห้องที่ยับเยินตรงไปหาไป๋หลี่ซิน ทันใดนั้นมีแขนข้างหนึ่งขวางทางเขาไว้เขาชะงัก หันไปมองอย่างสงสัย เห็นเจียหลานในชุดกระโปรงยาวยืนอยู่ข้างๆ มองเขาอย่างระแวดระวัง ท่าทางไม่ต้อนรับคนแปลกหน้าจั่วชิงยิ้มอย่างจนใจ หยิบเหรียญตราที่เปล่งประกายออกมาจากกระเป๋า ชูให้ทุกคนเห็น“ฉันคือจั่วชิง หัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการพิเศษของหน่วยพิทักษ์ราตรี” จั่วชิงยืนยันตัวตน ทว่าเจียหลานยังคงยืนขวางหน้าอย่างดื้อรั้น ราวกับไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด เขาอดไม่ได้ที่จะเสริมอีกประโยค “ฉันเป็นผู้บังคับบัญชาของพวกนายขอทางหน่อยได้ไหม?”“เจียหลาน” เสียงของหลินชีเยี่ยดังขึ้นจากด้านหลังเจียหลานหันกลับไป หลินชีเยี่ยส่งสายตาให้ เธอจึงยอมถอยไปด้านข้างอย่างว่าง่ายจั่วชิงมองเด็กหนุ่มผมขาวที่แผ่รัศมีเวทมนตร์ออกมาทั่วร่าง เขาตกตะลึงชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยอย่างประหลาดใจ“หลินชีเยี่ย นายย้อมผมตั้งแต่เมื่อไหร่?”หลินชีเยี่ย “……”“ไม่สิ……” จั่วชิงรับรู้ถึงพลังบนตัวหลินชีเยี่ยอย่างละเอียด สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “ทำไมบนตัวนายถึงมีพลังของเทพเจ้าอื่นด้วย?”“เรื่องนี้ค่อยคุยกันทีหลัง” หลินชีเยี่ยเบี่ยงประเด็นอย่างเหมาะสม “หัวหน้าจั่ว คุณมาที่นี่ทำไมครับ?”แม้หลินชีเยี่ยจะไม่รู้โครงสร้างภายในของหน่วยพิทักษ์ราตรีอย่างละเอียด แต่เขาก็รู้ว่าหน่วยรบพิเศษทั้งหมดขึ้นตรงต่อฝ่ายปฏิบัติการ
