ล็กน้อย แต่สายตายังคงคมกริบ“ถ้าผมเดาไม่ผิด พวกคุณคงไม่มีหลักฐานใช่ไหม?” เขาหัวเราะเยาะพลางเอ่ยปาก“หลักฐาน ทางแผนกข่าวกรองกำลังรวบรวมอยู่” จั่วชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเดินไปหาไป๋หลี่ซิน เน้นย้ำทีละคำ“เรื่องเลวๆ ที่คุณทำโดยอ้างตำแหน่งผู้บริหารกิตติมศักดิ์ของหน่วยพิทักษ์ราตรี อย่าคิดว่าจะหนีพ้นแม้แต่เรื่องเดียว”มุมปากของไป๋หลี่ซินยกขึ้นเล็กน้อย พลางหัวเราะเยาะ “จั่วชิง คุณคิดจริงๆ หรือว่าผมไม่รู้กฎของหน่วยพิทักษ์ราตรี? ตราบใดที่พวกคุณยังไม่มีหลักฐานชัดเจนมาตั้งข้อหาผม ผมก็ยังเป็นผู้บริหารระดับสูงของหน่วยพิทักษ์ราตรี นั่นหมายความว่าตอนนี้เรายังคงอยู่ในระดับเดียวกัน! ถึงแม้จะสอบสวนผมจริงๆ ก็ต้องเป็นศาลทหารของหน่วยพิทักษ์ราตรีที่เรียกตัว คุณไม่มีสิทธิ์จับกุมผม! ผมคิดว่าคำพูดเดิมของเยี่ยฟ่านก็คงไม่ได้พูดแบบนี้ใช่ไหม?”จั่วชิงมองใบหน้าที่หัวเราะเยาะนั้น สีหน้าพลันมืดครึ้ม เขาจ้องตาไป๋หลี่ซินเป็นเวลานาน ก่อนจะค่อยๆ หยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋า“นี่คือหมายเรียกจากศาลทหาร ไป๋หลี่ซิน คุณหนีไม่พ้นหรอก”ไป๋หลี่ซินกวาดตามองเอกสารนั้น ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย “เมื่อเป็นศาลทหารเรียกตัว ผมจะต้องไปแน่นอน……แต่ก่อนหน้านั้น ผมยังคงเป็นผู้บริหารกิตติมศักดิ์ของหน่วยพิทักษ์ราตรี”ไป๋หลี่ซินชี้ไปที่คนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ไม่ไกล ก่อนจะแค่นเสียงเย็นชา“หน่วยสำรองที่ห้า สังหารลูกชายฉันไป๋หลี่จิ่งและอีกสิบสามคนโดยไม่มีเหตุผล จงใจ
