“[บทเพลงไว้อาลัย]” ไป๋หลี่พั่งพั่งพึมพำเมื่อเห็นกะโหลกศีรษะนั้นไป๋หลี่ซินถือกะโหลกศีรษะไว้ในมือ ถ่ายเทพลังจิตทั้งหมดเข้าไป แสงสีแดงเข้มกระจายออกมาจากเบ้าตาที่ว่างเปล่าของกะโหลก ราวกับดวงตาสีเลือดค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างน่าขนลุกมันอ้าปากออก ภายในช่องปากที่ไร้เนื้อหนัง ลิ้นครึ่งท่อนที่มีชีวิตกำลังสั่นระริกในอากาศ เสียงเพลงแผ่วเบาเริ่มก้องกังวานนั่นเป็นเสียงของสตรี ทำนองเศร้าสลดและแหลมสูง เนื้อเพลงไม่ชัดเจน เสียงของเธอเดี๋ยวดังขึ้น เดี๋ยวเบาลงในหูของทุกคน ไม่สามารถบอกได้ว่ามาจากทิศทางไหนทันทีที่เสียงนั้นปรากฏ หลินชีเยี่ยรู้สึกว่าพลังชีวิตทั้งหมดในร่างกายกำลังสูญเสียไปอย่างรวดเร็ว เขาก้มมองลงที่มือ พบว่าฝ่ามือของตัวเองถูกย้อมด้วยสีเลือดโดยไม่รู้ตัว อนุภาคเล็กๆ มากมายแยกตัวออกจากผิวหนังของเขา ร่วงหล่นลงพื้นเหมือนทรายอันชิงอวี๋ เฉาเยวียนผู้คลุ้มคลั่ง และไป๋หลี่พั่งพั่งก็เช่นเดียวกันมีเพียงเจียหลานที่ยืนอยู่กับที่ ไม่มีอาการผิดปกติแต่อย่างใด“จงกลายเป็นผงธุลีไปซะ……” ไป๋หลี่ซินพูดเบาๆ มองไปยังทุกคนด้วยสายตาเย็นชา“[บทเพลงไว้อาลัย] นี่คือ [บทเพลงไว้อาลัย] เหรอ?” ลำดับเก้าที่สังเกตการณ์สนามรบอยู่ห่างๆ มองกะโหลกศีรษะนั้นอย่างประหลาดใจ รู้สึกขนลุกซู่“นั่นคืออะไร?” เสิ่นชิงจู่ขมวดคิ้วมุ่น“ผนึกต้องห้ามลำดับที่ 33 [บทเพลงไว้อาลัย] เป็นความสามารถน่ากลัวที่สามารถเปลี่ยนสิ่งมีชีวิตทั้งหมดยกเว้นตัวเองให้กลา
