๋จะสามารถตอบโต้และแย่งชิง[บทเพลงไว้อาลัย] จากมือของไป๋หลี่ซินได้ ก็ต้องใช้เวลาเกือบสามสิบวินาที ด้วยความเร็วในการกลายเป็นทรายที่น่ากลัวเมื่อครู่ แม้จะหยุดกระบวนการได้ ร่างกายของทุกคนก็คงจะหายไปเกือบครึ่ง……ถึงตอนนั้น ทุกคนคงพิการกันหมดแล้วไป๋หลี่พั่งพั่งจับกะโหลกไว้ ดวงตาเปล่งประกายสดใส เขามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว พยายามหาร่างที่คุ้นเคย……ในตอนนั้นเอง ร่างสีเขียวร่างหนึ่งก็พุ่งผ่านท้องฟ้า มุ่งหน้ามาที่นี่ด้วยความเร็วเหนือเสียงของเครื่องบินรบ ทิ้งรอยยาวเป็นเส้นตรงไว้บนท้องฟ้าร่างของเขาบินผ่านหน้าต่างบานใหญ่ที่แตกละเอียดเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง แสงสีเขียวค่อยๆ จางลง ร่างหนุ่มในเสื้อคลุมสีแดงเข้มเหยียบลงบนพื้น เดินเข้ามาตรงกลางห้องจัดเลี้ยงหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ต่างมองไปที่ชายคนนั้นไป๋หลี่ซินที่ถูกตัดแขนข้างหนึ่ง ยืนขึ้นอย่างทุลักทุเลอยู่ในแอ่งเลือด เมื่อเห็นร่างนั้น ดวงตาของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย“เยี่ยฟ่านเดาไม่ผิดจริงๆ” สายตาของชายคนนั้นกวาดมองห้องจัดเลี้ยงที่เต็มไปด้วยความเสียหาย ก่อนจะจับจ้องไปที่ไป๋หลี่ซิน “คุณทำให้พวกเราประหลาดใจได้จริงๆ นะ……ไป๋หลี่ซิน”
