มไปด้วยความตกใจส่วนหลินชีเยี่ยนั้นเห็นจนชินแล้วเจียหลานที่มีคุณสมบัติ [อมตะ] เป็นเหมือนตัวละครที่เปิดโปรมา การต่อสู้ไม่มีความหมายสำหรับเธอ การโจมตีขั้นจั่น ไม่สามารถทะลุการป้องกันของเธอได้ การโจมตีขั้นอนันต์ก็ไม่สามารถทะลุการป้องกันของเธอได้เช่นกัน แม้แต่เทพเจ้าลงมือเองก็ยังไม่สามารถทำร้ายเธอได้!ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ เจียหลานสามารถเอาชนะขั้นจั่นได้ด้วยหมัดเดียว แต่ถ้าจะเอาชนะขั้นอนันต์ต้องใช้หมัดนับร้อยนับพัน พอถึงระดับเทพเจ้าแล้ว มันไม่ใช่เรื่องที่หมัดจะแก้ปัญหาได้อีกต่อไป……พลังจิตของเจียหลานเป็นปริศนาสำหรับหลินชีเยี่ยเสมอมา เพราะเธอไม่เคยเปิดเผยว่าตัวเองอยู่ในขั้นไหน และความแข็งแกร่งของพลังจิตก็ไม่มีความหมายสำหรับเธอ นับตั้งแต่วันที่เธอได้รับ [อมตะ] เธอก็กลายเป็นผู้ที่ไม่มีวันตายหรือถูกทำลายได้แล้วแน่นอนว่าในแง่ของการป้องกัน เธอทัดเทียมกับเทพเจ้าแล้ว แต่ข้อบกพร่องก็ชัดเจนมากพลังโจมตีของเธออ่อนแอเกินไป และถ้าคู่ต่อสู้มีผนึกต้องห้ามประเภทควบคุม ก็สามารถจับเธอได้อย่างง่ายดายหากมีผนึกต้องห้ามประเภทป้องกัน เจียหลานก็ไม่สามารถทะลวงการป้องกันของคู่ต่อสู้ได้ง่ายๆ“พวกแกหน่วยเล็กๆ นี่ เป็นตัวประหลาดอะไรกัน……” ไป๋หลี่ซิน มองไปที่เจียหลาน แล้วมองไปที่หลินชีเยี่ย จากนั้นก็มองไปที่ไป๋หลี่พั่งพั่งที่ยืนอยู่ริมเวที เขาอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา
