่ย “รออีกสักครู่”“รออะไรอีกล่ะ?” ลำดับเก้าถามอย่างสงสัย “ตระกูลไป๋หลี่ก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ หน่วยพิทักษ์ราตรีคงไม่มีทางไม่รู้น่าจะมีคนมาถึงในไม่ช้า……ถ้าไม่รีบไป พวกเราก็จะไปไม่ได้แล้ว”“คุณไปก่อนเถอะ” เสิ่นชิงจู่พึมพำ “ผมยังไม่ค่อยวางใจพวกเขา”“นายพูดอะไรนะ?” ประโยคที่สองของเสิ่นชิงจู่พูดเสียงเบามาก ลำดับเก้าไม่ได้ยินชัดเจนเลยเขามองไปรอบๆ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงนั่งลงที่เดิม“ทำไมคุณไม่ไปก่อนล่ะ?” เสิ่นชิงจู่เอ่ยปากอย่างประหลาดใจ“เด็กรุ่นหลังยังไม่กลัวตาย ฉันจะกลัวอะไร?” ลำดับเก้าตบไหล่ของเขา “นายเป็นคนที่จะก้าวขึ้นเป็นลำดับสองในอนาคต นำพาทั้งสาวกไปสู่ความรุ่งโรจน์ ถ้าไม่มีฉันคอยดูแลอยู่ข้างๆ ถ้านายเกิดเรื่องขึ้นมา สาวกจะทำอย่างไร?”เสิ่นชิงจู่ชะงัก เขามองตาของลำดับเก้า “คุณเชื่อมั่นขนาดนั้นเลยเหรอว่าผมจะสามารถฟื้นฟูสาวกได้?”“ไม่เชื่อก็ไม่มีทางเลือก……คนอื่นๆ ใกล้จะตายหมดแล้ว ตอนนี้ทั้งสาวกมีแค่นายคนเดียวที่ยังพอมีศักยภาพ ไม่พึ่งนายแล้วจะให้พึ่งฉันรึไง?” ลำดับเก้าส่ายหัว “ฉันแก่แล้ว แบกรับไม่ไหวอีกต่อไป อนาคตต้องฝากไว้กับพวกนายคนรุ่นใหม่แล้ว”“สาวกสำคัญกับคุณขนาดนั้นเลยเหรอ?”“……เคยสำคัญนะ” ลำดับเก้าพูดอย่างคลุมเครือ “ยังไงก็ตาม ถ้าสาวกจะเสื่อมสลายไปแบบนี้ ก็น่าเสียดายเหมือนกัน”เสิ่นชิงจู่หันหน้าไปเงียบๆ มองไปยังสนามรบที่อยู่ไกลออกไป ไม่พูดอะไรอีก…ในห้องจัดเลี้ยงไป๋หลี่ซินยืนอยู่บนเว
