ร่างของไป๋หลี่พั่งพั่งวูบวาบราวกับภูตผีบนภาพไท่จี๋แปดทิศ ดวงตาทั้งสองของเขาสงบนิ่งอย่างยิ่งภายใต้หน้ากากตือโป๊ยก่าย“แยกอัคคี”เขาพึมพำเบาๆ ในชั่วขณะถัดมา ที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ของภาพไท่จี๋แปดทิศขนาดใหญ่ เงาตัวอักษร ‘หลี’ค่อยๆ ปรากฏขึ้นพรึบ!เปลวไฟอันร้อนแรงลุกโชนขึ้นตรงหน้าไป๋หลี่พั่งพั่ง เขาแตะปลายนิ้วเบาๆ กองไฟนั้นก็แตกกระจายออกเป็นสายฝนเพลิงนับร้อย พุ่งตรงไปยังไป๋หลี่จิ่งที่ยืนอยู่ที่มุมของภาพไท่จี๋แปดทิศ!ไป๋หลี่จิ่งถือทวนไว้ในมือ ปลายทวนเปล่งประกายแสงสีทอง เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย พุ่งตรงเข้าหาสายฝนเพลิงที่สาดลงมาเต็มท้องฟ้า ทวนในมือแทงซ้ำๆ ลำแสงสีทองขนาดมหึมาพุ่งออกมาทันที ทำลายสายฝนเพลิงเหล่านั้นให้สลายไปกลางอากาศ“อัศนีคำรน”ไป๋หลี่พั่งพั่งพึมพำอีกครั้ง ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของภาพไท่จี๋แปดทิศ ตัวอักษรอีกตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้น!เปรี้ยง!บนท้องฟ้า สายฟ้าเคลื่อนไหว สายฟ้าอันน่าเกรงขามสายหนึ่งตัดผ่านขอบฟ้า พุ่งตรงผ่านช่องว่างบนยอดตึกหลักฟาดลงมายังไป๋หลี่จิ่งบนภาพไท่จี๋แปดทิศ!ในชั่วขณะที่สายฟ้าฟาดลงมาถูกไป๋หลี่จิ่ง ฝักกระบี่ไม้ที่หลังของเขาก็แผ่รังสีสีดำออกมา ดูดกลืนสายฟ้านั้นเข้าไปในฝักกระบี่สีดำสนิท จากนั้นก็หายวับไปไป๋หลี่จิ่งหัวเราะเยาะ ถอดฝักกระบี่ออกจากหลัง หันปากฝักไปทางไป๋หลี่พั่งพั่ง แล้วโบกเบาๆสายฟ้าอันน่าเกรงขามนั้นพุ่งออกมาจากปากฝักกระบี่อีกครั้ง ราวกับกระบี่แสงสายฟ้าที่เปล่งประก
