“เขาเป็นสัตว์ประหลาดอะไรกัน?” เหวยซิวหมิงพึมพำเมื่อเห็นหลินชีเยี่ยต่อสู้กับผู้ใช้วัตถุต้องห้ามทั้งสามคนตูม!เจียหลานเตะเหวยซิวหมิงที่กำลังเหม่อลอยจนกระเด็นไปสิบกว่าเมตร กระแทกกำแพงอย่างจัง“เหม่อลอย… ฮึ” เจียหลานเอามือเท้าสะเอวแล้วฮึดฮัดใส่อีกฝ่ายที่ร่างฝังอยู่ในกำแพงเสียงระเบิดดังมาจากนอกตึกเจียหลานหันไปสนใจสนามรบนั้น เห็นหลินชีเยี่ยผมยาวกำลังถือดาบคู่เต้นรำอย่างบ้าคลั่งในรัตติกาลราวกับเงาสายตาเธอเหม่อลอยไปชั่วขณะผมยาวของเขา… ดูดีนะ?เจียหลานคิดในใจเคร้ง!ขณะที่เจียหลานกำลังเหม่อ เหวยซิวหมิงฟันดาบใส่หลังเธอ ทว่าเหมือนฟันโดนหินแข็ง ไม่ทิ้งรอยแม้แต่น้อยเหวยซิวหมิง “…”เจียหลานหันกลับมามองอย่างไม่สบอารมณ์…นอกตึกสี่ร่างปะทะและแยกจากกันเป็นระยะ ดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืนส่องแสงระยิบระยับ ราวกับจะร่วงหล่นหญิงสาวในชุดผ้าโปร่งสีขาวยื่นมือออกไป ผ้าโปร่งบนแขนทั้งสองข้างพุ่งออกมาราวกับมังกรสองตัว ยืดยาวไม่สิ้นสุดไปทางหลินชีเยี่ย ร่างของเขากระพริบไปมาในความมืด หลบหลีกผ้าโปร่งได้ทั้งหมดหลินชีเยี่ยยื่นมือซ้ายออกไป กดลงไปทางหญิงสาวที่อยู่ไกลออกไป แล้วเอ่ยเบาๆ“[ทัณฑ์แห่งรัตติกาล]”ความมืดเหนือศีรษะบิดเบี้ยวอย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตาเสาสีดำขนาดใหญ่สิบกว่าต้นร่วงลงมาจากท้องฟ้า ทะลุผ้าโปร่งส่วนใหญ่ แล้วตรึงมันไว้กับเหล็กเสริมด้านนอกตึกร่างของหลินชีเยี่ยปรากฏตัวต่อหน้าเธอ ดาบตรงฟันฝ่าความมืดของราตรี พุ่งตรงไป
