”ไป๋หลี่ซินมองดูหนังงูที่มีงูยักษ์เลื้อยออกมาไม่หยุดด้วยความงุนงง สีหน้าของเขาดูมืดครึ้มอย่างยิ่งงูยักษ์เหล่านั้นแทบจะเต็มไปทั่วทั้งชั้น พวกมันบุกรุกและพุ่งเข้าหาแท่นสูงตรงกลาง นอกจากนี้ยังมีงูยักษ์จำนวนมากเริ่มกัดกินเสารับน้ำหนักทั้งหมดในชั้นนี้ รอยแตกร้าวมากมายแผ่กระจายบนผิวเสาแม้กระทั่งงูยักษ์จำนวนมากก็เลื้อยออกมาจากขอบชั้น เลื้อยไปตามเหล็กเสริมลงไปยังชั้นล่างภัยพิบัติจากงูยักษ์กำลังแพร่กระจายไปทั่วอาคาร“กำจัดงูยักษ์ก่อน! อย่าให้พวกมันแพร่กระจายออกไป!” ผู้ใช้วัตถุต้องห้ามทั้งสิบสองคนเปลี่ยนเป้าหมายทันทีหันไปจัดการกับงูยักษ์ที่อยู่ใกล้ๆทว่างูยักษ์เหล่านี้ไม่รู้ว่าเป็นสายพันธุ์อะไร เกล็ดงูแข็งแกร่ง แม้แต่ผู้ที่อยู่ในขั้นมหาสมุทรก็แทบจะทำลายการป้องกันของพวกมันได้เท่านั้น เมื่อรวมกับจำนวนที่น่ากลัวอย่างยิ่งนี้ ความเร็วในการกำจัดของผู้ใช้วัตถุต้องห้ามทั้งสิบสองคนจึงช้ากว่าที่คาดไว้มากร่างของหลินชีเยี่ยพลันเคลื่อนไหว เขาใช้ [อนธการกัดกร่อน] เคลื่อนย้ายไปเหนือแท่นสูงโดยตรง ความมืดรอบข้างแผ่ซึมเข้าสู่ [ปราการแห่งความโศก] ราวกับน้ำหมึก ปราการล่องหนถูกกัดกร่อนเป็นหลุมมากมายในทันทีดาบตรงในมือพุ่งทะลวงออกไปอย่างฉับพลัน ทะลุผ่านพื้นผิวของ [ปราการแห่งความโศก] เข้าไปในเนื้อกำแพงแสงดาบอันเยือกเย็นสะท้อนบนใบหน้าของไป๋หลี่ซินและลูกชาย สีหน้าของไป๋หลี่จิ่งก็เปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีนัก“หลินชีเยี่ย คุณรู
