ชั้น 166เปรี้ยง!ดาบตรงฟันใส่แท่นสูง แต่กลับหยุดชะงักกลางอากาศ ราวกับมีปราการล่องหนขวางกั้นระหว่างหลินชีเยี่ยกับพวกเขา ป้องกันการโจมตีจากภายนอกทั้งหมดหลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่น ข้อนิ้วมือที่กำดาบเริ่มซีดขาว แต่ไม่ว่าเขาจะออกแรงแค่ไหน ก็ไม่สามารถแทงคมดาบเข้าไปข้างหน้าได้แม้แต่น้อย“หัวหน้าหลิน คุณคิดจริงๆ หรือว่า……ตระกูลไป๋หลี่ของเราจะถูกรังแกได้ง่ายๆ?”ไป๋หลี่ซินที่ยืนอยู่บนแท่นสูงหรี่ตามองเด็กหนุ่ม เสียงทุ้มต่ำไม่แสดงอารมณ์ใดๆ มือที่ถือแก้วไวน์ชี้ไปข้างหน้าปากแก้วเหมือนสัมผัสกับขอบเขตที่มองไม่เห็น ส่งเสียงดังกังวาน“[ปราการแห่งความโศก]” ไป๋หลี่ซินเอ่ยเบาๆในชั่วขณะต่อมา เสียงถอนหายใจอย่างหนักหน่วงดังขึ้นข้างหูของหลินชีเยี่ย เสียงนี้ฟังไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง แต่เต็มไปด้วยความจนใจและความเศร้าโศกทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้นข้างหู เขารู้สึกเหมือนถูกค้อนยักษ์ฟาดเข้าใส่ แรงผลักที่น่ากลัวทำให้เขาลอยกระเด็น อวัยวะภายในสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เหมือนแก้วที่กระทบกับขอบกำแพง พร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อ!หลินชีเยี่ยพุ่งชนเสาใหญ่แตกไปสองต้น ก่อนจะลอยออกจากตึกผ่านหน้าต่างบานใหญ่ที่แตกละเอียด เขาอดทนต่อความเจ็บปวด โยนดาบตรงในมือกลับเข้าไปในตึก จากนั้นร่างก็หายไปในทะเลเมฆฉึก!ในวินาทีที่ดาบลอยกลับมาที่ชั้น 166 เวทย์อัญเชิญย้อนกลับก็ทำงาน หลินชีเยี่ยถูกส่งตัวกลับมาในห้องอีกครั้งเขายืนถือดาบตรงอยู่ที่ขอบชั้น มองไปที่แ
