ห้สิ่งลี้ลับปรากฏตัวครั้งต่อไป ก็โยนเธอไปให้มันฆ่าซะ จากนั้นก็จะไม่มีใครรู้ การเสียสละเป็นเรื่องปกตอสำหรับหน่วยพิทักษ์ราตรี”น้ำเสียงของเหวยซิวหมิงเย็นชาอย่างยิ่ง “เรา……ไม่สามารถหันหลังกลับได้แล้ว”สมาชิกทุกคนตกอยู่ในความเงียบพร้อมกัน…“ไป๋หลี่ถูหมิงคนนี้ ดูไม่เหมือนกับที่ฉันจินตนาการไว้เท่าไหร่” ลำดับเก้ายืนอยู่ข้างเสิ่นชิงจู่ พูดอย่างช้าๆ “จากคำอธิบายของสาวกที่เคยร่วมไล่ล่าไป๋หลี่ถูหมิงมาก่อน เขาควรจะเป็นเจ้าอ้วน……ดูเหมือนช่วงนี้จะผอมลงไปมากนะ”เสิ่นชิงจู่ไม่พูดอะไร เขาเพียงแต่จ้องมองใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยนั้นอย่างเงียบงัน ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยบนแท่นสูง สายตาของไป๋หลี่ซินกวาดมองปฏิกิริยาของทุกคน ในดวงตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ“ต่อไป ก็ให้ลูกชายของผมได้……”“เขาไม่ใช่ไป๋หลี่ถูหมิง”ก่อนที่เสียงของไป๋หลี่ซินจะจบ เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากกลุ่มคนเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเด็กหนุ่มผมดำในชุดสูทค่อยๆ เดินมาจากข้างหน้าต่าง ใบหน้าบึ้งตึงอย่างยิ่ง“พวกคุณ……ทำอะไรกับเขา?”
