สิ่นชิงจู่รับบัตรเชิญมาเงียบๆ เก็บหน้ากากจิ้งจอกขาวไว้ในอก“เมื่อไหร่จะออกเดินทาง?”“ตอนนี้”…ติ๊ง!ลิฟต์หยุดที่ชั้น 166 ประตูลิฟต์ค่อยๆ เปิดออก ห้องจัดเลี้ยงหรูหราและกว้างขวางปรากฏต่อสายตาของหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆทั้งชั้น 166 เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงวันเกิด พื้นที่หลายร้อยตารางเมตรล้อมรอบด้วยหน้าต่างบานใหญ่ที่สะอาดเอี่ยม นอกหน้าต่างเป็นทะเลเมฆที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เมฆสีขาวลอยเอื่อยอยู่ใต้เท้าของทุกคน จากที่นี่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ทั้งหมดของเมืองกว่างเซินได้“แขกผู้มีเกียรติทุกท่านเชิญตามสบาย อีกสิบนาทีงานเลี้ยงวันเกิดก็จะเริ่มแล้ว” ฉางคังเซิ่งกล่าวพร้อมรอยยิ้มหลินชีเยี่ยพยักหน้า หยิบแก้วแชมเปญจากถาดของพนักงานบริการที่เดินผ่านมา แล้วค่อยๆ เดินไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล“ทำไมนายดูเชี่ยวชาญจัง?” เฉาเยวียนเดินเข้าไปใกล้เขา มองไปรอบๆ รู้สึกว่าตัวเองไม่เข้ากับบรรยากาศหรูหราที่นี่ จึงอดถามไม่ได้หลินชีเยี่ยเลิกคิ้วขึ้น “ยากมากเหรอ? ในหนังเขาก็แสดงแบบนี้กันทั้งนั้นไม่ใช่รึไง?”เฉาเยวียน “……”อันชิงอวี๋ถือแชมเปญเดินมาข้างๆ เช่นกัน สายตากวาดมองแขกรอบๆ จนกระทั่งเห็นกลุ่มคนที่มุมห้องจึงหยุดมองครู่หนึ่ง แล้วทำเป็นมองไปที่อื่นอย่างไม่ใส่ใจ“หน่วย 010 ที่ประจำการอยู่ที่กว่างเซินก็มาด้วย” เขาหันไปมองนอกหน้าต่างพลางพูดกล่าวด้วยท่าทางสงบ“ไหน?”“ที่มุมทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ พวกที่ดูเหมือนใจลอยๆ นั่นแหละ”
