ป็นทรัพย์สินของครอบครัวไป๋หลี่พั่งพั่ง ถ้าวันหนึ่งตระกูลไป๋หลี่เกิดเรื่องอะไรขึ้น เห็นแก่หน้าไป๋หลี่พั่งพั่ง แม้ไม่มีค่าตอบแทน เขาก็คงจะช่วยเหลืออยู่ดีคิดแบบนี้แล้ว การแลกเปลี่ยนนี้ดูเหมือนจะคุ้มค่า“ตกลง ผมรับปาก” หลินชีเยี่ยปิดกล่องสีดำแล้วสะพายไว้ด้านหลัง พูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งเมื่อเห็นหลินชีเยี่ยเก็บ [จั่นไป๋] ไว้ รอยยิ้มบนใบหน้าของชายคนนั้นก็ยิ่งสดใสขึ้น โค้งคำนับด้วยความจริงใจ “คุณและหน่วยของคุณจะเป็นเพื่อนตลอดกาลของตระกูลไป๋หลี่”เมื่อหลินชีเยี่ยสะพาย [จั่นไป๋] เดินออกจากห้อง คนอื่นๆ อีกสามคนก็เลือกวัตถุต้องห้ามที่ต้องการเสร็จแล้วเฉาเยวียนเลือกลูกประคำสีขาวที่แขวนอยู่บนมือ อันชิงอวี๋หยิบกล่องเหล็กสี่เหลี่ยมที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ส่วนเจียหลานเลือกกำไลข้อมือโบราณสีเงิน เธอกำลังก้มหน้าเล่นอยู่ ดูเหมือนจะชอบมันมาก“ดูเหมือนทุกท่านจะเลือกเสร็จแล้ว งั้นพวกเราไปที่งานกันเลยดีกว่า” ชายคนนั้นยิ้มพลางกล่าวพวกเขาออกจากพิพิธภัณฑ์วัตถุต้องห้ามพร้อมกับของที่ตัวเองเลือก แล้วกลับมาขึ้นลิฟต์อีกครั้งคราวนี้ พวกเขามุ่งตรงไปยังชั้นบนสุดของตึกหลัก นั่นคือชั้นที่ 166……เมืองหลวง“ท่านผู้บัญชาการเยี่ย”“สวัสดีครับท่านผู้บัญชาการเยี่ย”เยี่ยฟ่านในชุดลำลองเดินไปตามระเบียงทางเดินของสำนักงานใหญ่หน่วยพิทักษ์ราตรี พนักงานที่เดินผ่านต่างทักทายเขา เยี่ยฟ่านพยักหน้าตอบรับเบาๆ แล้วเดินต่อไป“ดังนั้น คุณคิดว่ามีคนต้อง
