“เตรียมของขวัญไว้ให้พวกเรา?” หลินชีเยี่ยเอ่ยทวนอย่างสงสัยชายคนนั้นพยักหน้า “ใช่ครับ เชิญทุกท่านตามผมมา”พูดจบ เขาก็ทำท่าเชื้อเชิญ แล้วพาทั้งสี่คนเดินผ่านห้องโถงใหญ่ ตรงไปยังลิฟต์สว่นตัวด้านหลังแขกคนอื่นๆ ในห้องโถงเห็นภาพนั้น ก็ยิ่งแสดงความประหลาดใจมากขึ้น พวกเขาล้วนเป็นตัวแทนจากบริษัทใหญ่ๆ เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในวงการธุรกิจ แม้แต่พวกเขายังไม่ได้รับการปฏิบัติแบบนี้ คนหนุ่มสาวทั้งสี่คนนี้เป็นใครกันแน่?หลินชีเยี่ยและคณะตามชายคนนั้นขึ้นลิฟต์ เขาป้อนรหัสผ่านและยืนยันลายนิ้วมือที่หน้าจอควบคุมในลิฟต์ก่อนจากนั้นก็กดปุ่มชั้น 101 โดยตรงลิฟต์ทำงานอย่างเงียบกริบ ตัวเลขสีแดงกระโดดขึ้นเรื่อยๆ ระยะห่างจากพื้นดินเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อตัวเลขหยุดอยู่ที่ชั้น 101 ประตูลิฟต์ก็เปิดออกอย่างช้าๆหลังประตูลิฟต์เป็นทางเดินยาวสีเทากว้างขวางที่ดูหรูหราหลินชีเยี่ยและคณะเดินตามชายคนนั้นออกจากลิฟต์ ตรงไปตามทางเดิน พื้นปูด้วยพรมกำมะหยี่ไม่ทราบยี่ห้อแต่เมื่อเหยียบลงไปกลับไม่มีเสียงดังเลย บนเพดานมีแสงสลัวสีเหลืองอ่อนส่องลงมา ไม่มืดและไม่สว่างจนเกินไป ให้ความรู้สึกสบายตาพวกเขาเดินในทางเดินนี้เป็นเวลาถึงห้านาที ผ่านห้องมากมายนับไม่ถ้วน ก่อนจะมาถึงปลายทางชายคนนั้นเดินไปที่ประตูปลายทาง ยืนยันลายนิ้วมือ ม่านตา และบัตรพนักงาน ประตูหนาทึบจึงค่อยๆ เปิดออกหลังประตูเป็นห้องโถงขนาดใหญ่สูงสามชั้นพรึบ! พรึบ! พรึบ!พร้อมกับที
