หน้ารถยนต์ที่ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่านี้ ดึงดูดความสนใจของยามรักษาการณ์ของคฤหาสน์ พวกเขาขมวดคิ้วพูดคุยกันครู่หนึ่ง กำลังจะทำอะไรบางอย่าง ร่างของไป๋หลี่พั่งพั่งก็เดินมาถึงหน้าประตูใหญ่พอดี“คุณชายน้อย?!” ยามเห็นไป๋หลี่พั่งพั่งแล้วอุทานด้วยความประหลาดใจ “คุณกลับมาแล้วหรือครับ?”ไป๋หลี่พั่งพั่งยืนนิ่งอยู่หน้าประตูเหล็กสีดำ มองผ่านช่องว่างระหว่างลูกกรงไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่สีขาวกลางสวน“เปิดประตู” เขาพูดอย่างสงบยามหลายคนมองหน้ากัน “คุณชายน้อย นี่……กรุณารอสักครู่ พวกเราขอไปขออนุญาตก่อน”ไป๋หลี่พั่งพั่งหันขวับมา จ้องตาพวกเขาด้วยดวงตาเย็นชา พูดเสียงช้าๆ ว่า “ตั้งแต่เมื่อไหร่……ที่การกลับบ้านของผมเอง ก็ต้องขออนุญาตด้วย?!”แสงสีทองวาบขึ้นที่หน้าอกเขา [ปราการหยก] กลายเป็นกระบี่ทองคำที่เขาถือไว้ในมือ แผ่กระจายไอสังหารออกมาเขายืนอยู่หน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ เสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง“ผมจะพูดอีกครั้ง เปิดประตูให้คุณชายน้อยเดี๋ยวนี้!”
