ม่านราตรีค่อยๆ ทอดตัวลงรถเชฟโรเลตสีฟ้าคันหนึ่งแล่นผ่านถนนคดเคี้ยว ไฟหน้าสว่างจ้าฝ่าความมืดมิดเบื้องหน้า มุ่งตรงไปทางทิศใต้“น้องชาย เกิดอะไรขึ้นกับนายน่ะ?” ชายที่นั่งขับรถพูดจาไม่หยุดปาก “ฉันเห็นนายก็ไม่ใช่คนขัดสนนี่ ทำไมถึงเปียกปอนไปทั้งตัวแบบนี้ เหมือนเพิ่งปีนขึ้นมาจากทะเลเลย เจอปัญหาอะไรมาเหรอ?”ไป๋หลี่พั่งพั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ที่ถูกน้ำทะเลแช่จนพังแล้ว ตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ก็ประมาณนั้นแหละ”“เฮ้ คนหนุ่มน่ะ เลือดร้อนก็เป็นเรื่องปกติ ตอนฉันยังหนุ่มก็เคยออกไปเที่ยวเตร่ ตีกันก็ไม่น้อย แต่ฉันก็ขอแนะนำนะ ถ้าจัดการเองไม่ไหวจริงๆ ก็ไปหาตำรวจเถอะ” ชายคนนั้นพูดอย่างจริงจัง “เดี๋ยวนี้เป็นสังคมที่มีกฎหมายแล้ว วิธีการแบบอันธพาลน่ะ……ล้าสมัยไปแล้ว!”ไป๋หลี่พั่งพั่งมุมปากกระตุกเล็กน้อย เขาเลื่อนกระจกลง แล้วโยนโทรศัพท์ที่พังแล้วออกไปนอกหน้าต่าง“ขอยืมโทรศัพท์หน่อยสิ”“อ่า? ได้สิ!”ชายคนนั้นส่งโทรศัพท์ของตัวเองให้ไป๋หลี่พั่งพั่ง เขารับมาแล้วเปิดฟังก์ชั่นโทรออก แต่นิ้วกลับค้างอยู่กลางอากาศไป๋หลี่พั่งพั่งมองแป้นกดเบอร์ จมอยู่ในความเงียบโทรศัพท์ของหลินชีเยี่ยผ่านการประมวลผลสัญญาณพิเศษจากหน่วยพิทักษ์ราตรี นอกจากสายภายในที่มาจากหน่วยพิทักษ์ราตรีเหมือนกัน เบอร์โทรศัพท์จากภายนอกอื่นๆ จะถูกบล็อกโดยอัตโนมัติ นั่นหมายความว่าเขาไม่สามารถใช้โทรศัพท์เครื่องนี้ติดต่อหลินชีเยี่ยได้เลยส่วนเฉาเยวียน ไอ้หมอนี่ก็ไม่มีโทรศั
