าเส้นทางการหลบหนีที่เป็นไปได้ของเขา แค่ตั้งด่านที่ทางแยกสองทิศทาง ก็มีโอกาสสูงที่จะพบตัวเขาแล้ว“สมแล้วที่เป็นคนของตระกูลไป๋หลี่……” ไป๋หลี่พั่งพั่งพึมพำนอกจากตระกูลไป๋หลี่แล้ว เขานึกไม่ออกเลยว่าจะมีใครมีอิทธิพลมากขนาดนี้ ถึงกับสามารถระดมกำลังตำรวจมาตามหาเขาได้โชคดีที่เขาจำแผนที่ได้แล้ว รู้ตำแหน่งคร่าวๆ ของเมืองกว่างเซิน แต่ที่นี่กับกว่างเซินห่างกันอย่างน้อยสองร้อยกว่ากิโลเมตร การอาศัยเพียงกำลังขาอย่างเดียวคงไม่ไหวแน่ เขาต้องหาวิธีอื่นเพื่อเข้าใกล้เมืองกว่างเซินให้ได้ในขณะที่ไป๋หลี่พั่งพั่งกำลังครุ่นคิดพลางเดินผ่านป่าไปนั้น จู่ๆ ก็มีร่างสามร่างเหยียบแสงสีทองพุ่งผ่านท้องฟ้าเหนือศีรษะ!ตามมาด้วยลำแสงไฟฉายหลายดวงที่ส่องลงมาจากท้องฟ้า จับจ้องมาที่ตัวไป๋หลี่พั่งพั่ง“คุณชายน้อย……ดึกดื่นป่านนี้ ทำไมคุณถึงได้วิ่งพล่านอยู่ในป่าอย่างทุลักทุเลแบบนี้ล่ะครับ?” ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่บน [ปราการหยก] ขนาดย่อมก้มลงมองไป๋หลี่พั่งพั่งที่อยู่ในป่า รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏที่มุมปาก
