แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนพื้นถนนยางมะตอยสีเข้ม ไฟสัญญาณจราจรกะพริบ ผสานกับเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นเป็นระลอก รถบนถนนค่อยๆ เคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆรถตู้สีดำคันหนึ่งค่อยๆ จอดลงหน้าตึกใหญ่แห่งหนึ่ง“รีบขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่รออีกสองวันแล้วไปพร้อมกับพวกเราหน่อยเหรอ?” หลินชีเยี่ยที่นั่งข้างคนขับหันไปมองไป๋หลี่พั่งพั่งที่นั่งอยู่เบาะหลังไป๋หลี่พั่งพั่งเอ่ยอย่างจนใจ “อีกสองวันก็ถึงงานวันเกิดของพ่อแล้ว ผมในฐานะทายาทเพียงคนเดียวต้องรีบกลับไปก่อนแน่นอน ทั้งญาติผู้ใหญ่ฝ่ายพ่อแม่ รวมถึงตัวแทนจากบริษัทและตระกูลใหญ่อื่นๆ ล้วนเป็นบุคคลสำคัญทั้งนั้น ผมต้องไปต้อนรับพวกเขาด้วยตัวเอง ยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องจัดเตรียมสำหรับงานเลี้ยง……”มุมปากของเฉาเยวียนกระตุกเล็กน้อย “ทำไมฟังดูเหมือนนายตื่นเต้นมากเลยล่ะ?”“ฮ่าฮ่า ก็นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้จัดการงานใหญ่ขนาดนี้นี่นา แต่ก่อนพ่อผมเป็นคนจัดการทุกอย่างเองทั้งหมด” ไป๋หลี่พั่งพั่งหัวเราะหลินชีเยี่ยพยักหน้า “ได้ นายไปก่อนก็ได้ เอกสารการเข้าหน่วยของเจียหลานกับธนูที่ส่งไปซ่อมจะมาถึงพรุ่งนี้ตอนเย็น การทดลองของอันชิงอวี๋ก็ต้องใช้เวลาสักพัก พวกเราจะไปเจอนายที่งานเลี้ยงวันเกิดในวันมะรืนนี้”หลินชีเยี่ยยื่นมือไปตบไหล่เขาเบาๆ “ตอนนั้นอย่าลืมแต่งตัวให้หล่อๆ หน่อยล่ะ”“วางใจได้เลย! ไม่มีใครเข้าใจเรื่องการแต่งตัวมากกว่าผมหรอก” ไป๋หลี่พั่งพั่งยิ้มกว้างคุณชายน้อยหยิบซองสีดำขอบทองสี่ซอง
