โยมต้องการแบบไหนล่ะ?”ชายอ้วนมองเครื่องรางพวกนั้นด้วยสีหน้าลังเล “ดูเยอะไปหน่อยนะ……แขวนที่มือก็ไม่สวยเท่านาฬิกาโรเล็กซ์”พระชะงัก “ถ้าโยมคิดว่าแบบนี้ไม่เหมาะ ลองซื้อเครื่องรางไม้จันทน์ดีไหม? นั่นเป็นของขึ้นชื่อของวัดเรา”เขาหยิบแผ่นไม้ที่ส่งกลิ่นจันทน์อ่อนๆ ออกมาจากเคาน์เตอร์ ขนาดประมาณครึ่งฝ่ามือ วัสดุหนาแน่น ด้านบนมีลูกประคำเล็กๆ ร้อยอยู่ สามารถแขวนได้ทุกที่“ไม้จันทน์นี้ผ่านการเจิมโดยพระผู้ใหญ่ของวัดเรา มีประสิทธิภาพดีกว่าถุงเครื่องรางพวกนั้น และด้านหลังสามารถสลักชื่อคนที่โยมต้องการมอบให้ได้ ส่วนด้านหน้าสามารถสลักคำอธิษฐานของโยมได้……เช่น สุขภาพแข็งแรงอายุยืนยาว ปราศจากสิ่งชั่วร้าย ก้าวหน้าในหน้าที่การงาน……”ไป๋หลี่พั่งพั่งรับเครื่องรางไม้จันทน์มาพิจารณาอย่างละเอียดเป็นเวลานาน พยักหน้าอย่างพอใจ “ของดีนี่……แล้วผมขอสลักคำอธิษฐานหลายๆ อย่างได้ไหม?”“ท่านผู้มีจิตศรัทธา โลภมากเกินไป จิตใจก็จะไม่บริสุทธิ์……”ไป๋หลี่พั่งพั่งไม่พูดพร่ำทำเพลง ล้วงเงินปึกใหญ่ออกมาจากกระเป๋า วางลงบนเคาน์เตอร์“สลักให้ผมยี่สิบอย่าง!”
