ยความสะใจ“ใช่ สีหน้านั่น……สีหน้านั่นช่างยอดเยี่ยมจริงๆ!!” แก้มของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อ ทั้งตัวตื่นเต้นจนควบคุมไม่อยู่เจียหลานกำคันธนูไม้ท่อนนั้นแน่น พลันเงยหน้าขึ้น เตรียมจะดึงคุณสมบัติ [อมตะ] ที่ติดอยู่บนตัวฉินข่ายกลับคืนมาแม้ว่าการทำเช่นนี้จะทำให้อาการบาดเจ็บของเขาทรุดหนัก หรืออาจถึงขั้นเสียชีวิตทันที แต่ถ้าไม่ทำเช่นนี้ พวกเขาทั้งหมดก็จะต้องตายที่นี่!ในตอนนั้นเอง ด้ามดาบตรงที่แบกไว้ด้านหลังของเธอก็พลันเปล่งประกายแสงสีฟ้า ตามด้วยร่างอบอุ่นที่แนบชิดมาด้านหลังของเธอเธอหันกลับไปอย่างตกตะลึง เห็นหลินชีเยี่ยที่โซเซกำลังโอบกอดร่างของเธอจากด้านหลัง…พูดให้ถูกต้องคือ เขากำลังกอดดาบตรงเล่มนั้นภายใต้มลพิษทางจิต หลินชีเยี่ยที่มีสติพร่าเลือนแทบจะทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงบนตัวเจียหลาน หญิงสาวที่เสียการทรงตัวเซไปข้างหน้าสองก้าว ชนเข้ากับผนังแข็ง“นาย……ทำ……อะไร?!”เธอหันกลับมาอย่างอับอายและโกรธ เผยอริมฝีปาก ดูเหมือนจะต่อว่าหลินชีเยี่ย แต่เมื่อเห็นใบหน้าแดงก่ำราวกับคนเมาสุรา เธอก็ชะงักอยู่กับที่หลินชีเยี่ยส่ายหัว มือข้างหนึ่งยันผนังด้านหลังเจียหลาน ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาพร่าเลือนสบกับสายตาของเจียหลาน“……หืม?”หลินชีเยี่ยงุนงงไปชั่วขณะง“เจียหลานนี่เอง……” ดวงตาของหลินชีเยี่ยหรี่ลง จ้องมองใบหน้าของเจียหลานอย่างพินิจพิเคราะห์ ครู่หนึ่งผ่านไป เขาจึงค่อยๆ เอ่ยประโยคต่อไป…“เธอ……สวยจัง”
