มอลลี่เห็นหน้ากากตัวตลกของตือโป๊ยก่ายก็ชะงักอยู่กับที่‘แสงสีทอง ดาบนั่น และรูปร่างกลมป้อมนั้น……ทำไมถึงรู้สึกคุ้นตาอย่างนี้?’จากนั้น ร่างอีกสองร่างก็กระโดดเข้ามาทางหน้าต่าง อั้งฮั้ยยี้ที่สวมชุดฮั่นฝูสีน้ำเงินกำลังจะลงมือ แต่ซัวเจ๋งก็กดไหล่เธอไว้พลางส่ายหน้า“คราวนี้ พวกเราดูเฉยๆ ดีกว่า” เฉาเยวียนพูดเบาๆเจียหลานเอียงคอด้วยความสงสัย แต่เมื่อเห็นแววตาจริงจังของเฉาเยวียน ก็เก็บคันธนูไม้เนื้อแข็งกลับไปเงียบๆแล้วมองไปยังไป๋หลี่พั่งพั่งที่ยืนอยู่ด้านหน้าไป๋หลี่พั่งพั่งก้าวไปข้างๆ มอลลี่ ดวงตาเล็กแต่เฉียบคมใต้หน้ากากกะพริบปริบๆ แล้วเอียงหน้ามองซุนหลวนที่กำลังจะลงมือด้วยดาบตรงสีเลือด“รนหาที่ตาย……”ไป๋หลี่พั่งพั่งพึมพำ แล้วฟันดาบยาวสีเงินในมือออกไปทันที แสงดาบนับร้อยแยกออกจากใบดาบ พุ่งไปหาซุนหลวนราวกับสายน้ำ!ดวงตาว่างเปล่าของซุนหลวนจ้องมองไปข้างหน้า ดูเหมือนจะรู้สึกถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามา ร่างกายเกร็งขึ้นทันทีแล้วกลายเป็นเงาสีเลือดพุ่งผ่านสายฝนดาบในชั่วพริบตาต่อมา เขาก็มาอยู่ตรงหน้าไป๋หลี่พั่งพั่ง!ดาบตรงสีเลือดฟาดฉับราวสายฟ้า คมดาบเย็นเยียบฟันตรงไปที่ลำคอของไป๋หลี่พั่งพั่ง อีกฝ่ายยกดาบยาวสีเงินขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อรับดาบตรงนั้น“ระวัง!!” มอลลี่เห็นภาพนั้นก็ตะโกนขึ้นทันทีดาบตรงสีเลือดนั้นราวกับกลายเป็นของเหลว ทะลุผ่านดาบยาวของไป๋หลี่พั่งพั่งได้อย่างง่ายดาย แล้วกลับมาแข็งตัวอีกครั้ง ทิ้งเส้นแสงสีแ
