ารเคลื่อนไหวของเขาได้ เธอหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า ยกดาบไทชิขวางไว้ที่หน้าอก พร้อมกับถอยหลังอย่างรวดเร็วแต่ดาบตรงสีเลือดของซุนหลวนกลับเปลี่ยนเป็นของเหลวอย่างประหลาด ทะลุผ่านใบมีดดาบไทชิไปอย่างน่าพิศวง ฟันเข้าใส่หน้าอกของมอลลี่!แต่ในสภาพที่อวัยวะภายในบาดเจ็บ ความเร็วของมอลลี่ก็ยังช้าไปนิดหนึ่ง ดาบตรงสีเลือดนั้นหลังจากทะลุผ่านดาบไทชิแล้วก็กลับมาแข็งตัวอีกครั้ง ฟันลงบนกระดูกไหปลาร้าของเธอ ทิ้งรอยแผลยาวเป็นทางมอลลี่เซถอยหลังไปหลายก้าว ใช้ดาบไทชิค้ำยันร่างกาย สีหน้าซีดเผือดกว่าเดิมเล็กน้อย เลือดสีแดงสดซึมออกมาจากมุมปากการโจมตีเมื่อครู่ทำให้บาดแผลบางส่วนปริแยก เธอรู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ“ซุนหลวน……” มอลลี่กัดฟันแน่น จ้องมองซุนหลวนด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว ความโกรธปรากฏขึ้นในดวงตาซุนหลวนเพียงแค่ถือมีดเดินไปข้างหน้าทีละก้าวราวกับซอมบี้ดาบตรงในมือของเขาที่เปื้อนเลือดยกขึ้นสูงปัง!!แสงสีทองเจิดจ้าปรากฏขึ้นที่หน้าต่างแตกด้านหลังของมอลลี่ ทันใดนั้น ประกายแสงสีทองก็พุ่งผ่านร่างของเธอและขวางกั้นอยู่ด้านหน้าเธอเอาไว้มอลลี่ตกตะลึง หันกลับไปมองใต้แสงจันทร์สลัว เธอเห็นเพียงชายคนหนึ่งสวมหน้ากากตือโป๊ยก่ายยืนอยู่ริมหน้าต่างในความมืดสลัวของราตรีหันหลังให้กับสายลมพัดกระหน่ำ มือถือดาบยาว ค่อยๆ เดินเข้ามา
