นพูดว่า “ถ้าไม่มีเจียหลาน โอกาสชนะของพวกเขาไม่ถึงสามส่วน”หลินชีเยี่ยชะงักเล็กน้อย “แล้วถ้านับรวมเจียหลานล่ะ?”อันชิงอวี๋เงยหน้าขึ้น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย“แปดส่วน”…ริมทะเลสาบหยินจีมือของเฉาเยวียนค่อยๆ กำด้ามดาบตรงไว้ เส้นใยที่มองไม่เห็นพันรอบข้อต่อร่างกายของเขา พลังอันน่าพิศวงไหลผ่านเส้นใยเข้าสู่ร่างกาย ควบคุมกล้ามเนื้อทุกส่วนเขากัดฟันแน่น เม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วไหลลงมาตามแก้ม แต่พลังในมือของเขากลับแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ“รีบไปซะ! ชีเยี่ยไม่อยู่ เธอหยุดฉันไม่ได้หรอก!” เฉาเยวียนมองเจียหลานพลางกัดฟันพูดเจียหลานมองเขาอย่างสงบ หยิบธนูไม้แข็งสีเหลืองอ่อนจากด้านหลัง โก่งคันธนูพาดลูกศร เล็งไปที่ร่างบนดาดฟ้าเธอชำเลืองมองเฉาเยวียน ริมฝีปากขยับเบาๆ “วาง……ใจ……”ราวกับรับรู้ถึงเจตนาฆ่าของเจียหลาน ร่างบนดาดฟ้านั้นพลันงอนิ้วมือ พลังในฝ่ามือของเฉาเยวียนพลันเพิ่มขึ้นหลายเท่าทันทีแกร๊ก!เสียงเบาๆ ดังขึ้น ดาบตรงถูกชักออกจากฝักครึ่งนิ้วในชั่วขณะถัดมา เปลวไฟสีดำก็แผ่ปกคลุมร่างของเฉาเยวียนทั้งตัว จิตสังหารพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า เขาราวกับกลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่น่าสะพรึงกลัว ถือดาบตรงที่เต็มไปด้วยเปลวไฟสีดำในมือ ดวงตาทั้งสองข้างไม่เหลือความแจ่มใสแม้แต่น้อย“หึๆๆ”เขาหัวเราะอย่างดุร้าย ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองสิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียวตรงหน้า ร่างพุ่งทะยานไปข้างหน้าในชั่วพริบตา!ในวินาทีที่ผนึกต้องห้ามของเฉาเยวียน
