ึ้น มวยผมรวบไว้ด้วยปิ่นดวงตาเปล่งประกายดั่งดวงดาว เขาเอามือไพล่หลัง ค่อยๆ เดินมาข้างหน้า เอ่ยปากพร้อมรอยยิ้ม“ข้าควรเรียกเจ้าว่าเฟิงตูต้าตี้ หรือว่า……หลี่เต๋อหยาง?”ร่างของเฟิงตูต้าตี้สั่นเทาเล็กน้อย แทบไม่ทันสังเกต สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงขณะตอบ “หน่วยพิทักษ์ราตรี หลี่เต๋อหยางตายไปแล้ว ข้าคือเจ้าแห่งขุมนรกใต้บัญชาขององค์เทพ เฟิงตูต้าตี้แห่งเฟิงตูแดนเหนือ”นักพรตเดินมาหยุดตรงหน้าเขา ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นจ้องมองเฟิงตูต้าตี้ครู่หนึ่ง หัวเราะเบาๆ พลางสะบัดแขนเสื้อกล่าวว่า“เฟิงตูต้าตี้ก็ดี หลี่เต๋อหยางก็ช่าง อย่างไรก็ตาม……ยินดีต้อนรับกลับมา”เฟิงตูต้าตี้โค้งคำนับอย่างนอบน้อม จากนั้นก็ยืดตัวขึ้น ลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็ยังเอ่ยถามว่า“องค์หยวนสื่อเทียนจุนมาที่นี่ เป็นเพราะกังวลว่าข้าจะเอาชนะร่างเงาของพญายมไม่ได้หรือ?”นักพรตชะงัก หัวเราะอย่างจนใจพลางกล่าวว่า “ร้อยปีไม่พบ ดูเหมือนนิสัยของเจ้าจะตรงไปตรงมากว่าเดิม……ถูกต้อง ข้าคิดว่าเจ้าเพิ่งฟื้นความทรงจำ แม้จะสืบทอดพลังบางส่วนของเฟิงตูต้าตี้คนเดิม แต่ก็อาจจะยังไม่สามารถเอาชนะเทพภายนอกนั้นได้ ตอนนี้ดูเหมือนข้าจะคิดมากเกินไป”“โชคดีที่มี [วัฏสงสารหกภพ] อยู่ที่นี่ จึงเอาชนะได้อย่างหวุดหวิด” เฟิงตูต้าตี้กล่าวตามตรง“วัตถุศักดิ์สิทธิ์อันดับสองของเครื่องรางสวรรค์ต้าเซี่ย การปราบปรามร่างเงาของเทพภายนอกเพียงตนเดียวย่อมไม่ใช่ปัญหา สิ่งที่ข้าไม่คาดคิดคือเจ้าเพิ่งฟื้นจา
