สีเลือดบนท้องฟ้าพลันปั่นป่วนอย่างรุนแรง ใบหน้าผีที่รวมตัวจากวิญญาณอาฆาตสีเลือดนับไม่ถ้วนคำรามลงมาจากฟากฟ้า!ใบหน้าผีนี้ครอบคลุมเกือบหนึ่งในสามของท้องฟ้าเหนือเฟิงตู เสียงครวญครางอันน่าสยดสยองก้องกังวานในอากาศ ปากของมันอ้าออก มุมปากแยกยาวไปถึงใบหู ราวกับจะกลืนกินเฟิงตูต้าตี้ที่อยู่เบื้องล่างในคำเดียวฉลองพระองค์ของเฟิงตูต้าตี้พลิ้วไหวในสายลม เขาเงยหน้ามองใบหน้าผีที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้บนท้องฟ้าสีหน้าสงบนิ่งราวกับคลื่นใต้น้ำ“แม้ข้าจะเป็นเพียงร่างที่กลับชาติมาเกิด แต่เจ้าก็เป็นเพียงร่างเงาเท่านั้น คิดจะฆ่าข้า……เจ้ายังไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ”เขายกแขนขึ้น ฝ่ามือกดเบาๆ ไปทางท้องฟ้า พลังแห่งความตายอันทรงพลังรวมตัวกันเป็นฝ่ามือยักษ์ ตรงดิ่งไปปะทะกับใบหน้าผีสีเลือดบนท้องฟ้า!ฝ่ามือสีดำปะทะกับใบหน้าผีสีเลือด ใบหน้าผีถูกปราบให้กระจายไปในอากาศ วิญญาณอาฆาตสีเลือดที่สลายตัวกลายเป็นเมฆสีแดงเข้ม ถูกพลังแห่งความตายกัดกินทีละน้อยจนหายไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อพญายมเห็นภาพนั้น สีหน้าก็หม่นลงเล็กน้อย กำลังจะลงมืออีกครั้ง แต่ร่างกายพลันชะงักกึกเมื่อเห็นเฟิงตูต้าตี้ที่เดิมยืนอยู่บนแผ่นหินลอยฟ้าได้หายตัวไปแล้ว พญายมดูเหมือนจะรู้สึกถึงบางสิ่ง จึงเงยหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็วใต้โดมสีดำ เฟิงตูต้าตี้ยืนตระหง่านอยู่กลางอากาศ ฉลองพระองค์สีดำปักลายทองพลิ้วไหวโดยไร้สายลม เขาโบกมือเบาๆ บัลลังก์สีดำทรงโบราณก็ลอยออกมาจากมหาวิ
