สองเส้นนั้น เพราะในชั่วขณะถัดมา เส้นใยจำนวนมากที่เคลือบด้วยน้ำแข็งได้คาดการณ์เส้นทางของหนวดอย่างแม่นยำ ดึงมันค้างไว้กลางอากาศจากอีกทิศทางหนึ่งอันชิงอวี๋ดีดนิ้วเบาๆ เส้นใยพันรอบหนวดไม่หยุด ในชั่วพริบตาก็ปกคลุมหนวดหนาทั้งสองเส้นนั้นด้วยน้ำแข็ง“อัสนีสั่นสะเทือนผืนดิน เสียงฟ้าร้องกึกก้องนภา!”หลินชีเยี่ยเปล่งเสียงเบาๆ สายฟ้าสีเข้มก็พุ่งออกมาจากระหว่างดาบของเขา ไหลผ่านใบมีดเข้าสู่ร่างของราชินีมดเกราะแดง ร่างของราชินีมดสั่นเล็กน้อย ก่อนจะแข็งทื่ออยู่กับที่ในเวลาเดียวกัน เถาวัลย์และลำต้นจำนวนมากก็พันรัดร่างของมันแน่น ราวกับคุกไม้โบราณที่กักขังมันไว้กับที่ ไม่อาจขยับเขยื้อนหลินชีเยี่ยสูดหายใจลึก ใช้แรงแทงดาบตรงอันแหลมคนในมือเข้าสู่เกราะแดงของราชินีมด ใบมีดจมเข้าไปในร่างของมัน ความมืดสุดขีดพุ่งทะลักเข้าไปในร่างของราชินีมดอย่างบ้าคลั่ง กัดกร่อนเนื้อและอวัยวะภายในทั้งหมดความเจ็บปวดรุนแรงจากการถูกความมืดกัดกร่อน ทำให้ราชินีมดเกือบคลุ้มคลั่ง เสียงคำรามอันน่าสยดสยองดังก้องไปทั่วมหาวิหาร ในสภาวะคลุ้มคลั่ง มันฉีกเถาวัลย์บางส่วนออกอย่างรุนแรง ใบมีดที่ยื่นออกมาจากเกราะฟาดฟันออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดพายุใบมีดคมกริบตรงหน้า
