ราชินีมดรู้สึกถึงกลิ่นอายของภัยคุกคามจากร่างของเฉาเยวียนอย่างชัดเจน มันย่อตัวลงเล็กน้อย จากนั้นก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนู ร่างอันใหญ่โตของมันพุ่งชนอากาศจนเกิดเสียงลมหวีดหวิว ขาหน้าอันแหลมคมฟาดฟันเข้าใส่ดาบที่ห่อหุ้มด้วยเปลวไฟสีดำของเฉาเยวียน!เคร้ง!!เมื่อดาบปะทะกับขาหน้า ก็เกิดเสียงดังก้องไปทั่วมหาวิหาร เฉาเยวียนที่ร่างกายดำสนิททั้งตัวถูกโจมตีจนถอยหลังไปสิบกว่าก้าว ก่อนจะหยุดยืนได้อย่างทุลักทุเลส่วนราชินีมดนั้นยิ่งน่าสงสารกว่า แรงกระแทกจากการปะทะได้ฉีกร่างกายส่วนที่เป็นกระดาษของมันออก ขาหลังข้างหนึ่งถูกฉีกขาดออกไปทั้งขา เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดของมันดังก้องไปทั่วมหาวิหารไม่ใช่ว่าเฉาเยวียนจะแข็งแกร่งอะไร ตรงกันข้าม หากทั้งสองอยู่ในสภาพปกติและโจมตีกันแบบนี้ เฉาเยวียนคงเป็นฝ่ายถูกกระแทกกระเด็นไปแน่ๆ น่าเสียดายที่ราชินีมดถูกมนต์กระดาษกัดกร่อนร่างกายไปแล้วหนึ่งในสาม ร่างกายกลายเป็นกระดาษ แค่ขยับนิดเดียวก็ฉีกขาดได้ไม่ว่าจะเป็นพละกำลัง ความเร็ว หรือความแข็งแกร่งของร่างกาย มันถูกร่างกายส่วนที่เป็นกระดาษถ่วงไว้มากในขณะเดียวกัน ร่างอีกสองร่างก็พุ่งออกมาจากด้านหลังของเฉาเยวียนติดๆ กันดวงตาของอันชิงอวี๋จ้องมองราชินีมดตรงหน้าเขม็ง วิเคราะห์โครงสร้างร่างกายของมันตลอดเวลา เส้นด้ายที่มองไม่เห็นพุ่งออกจากฝ่ามือของเขา พันรอบข้อต่อทั้งหมดของราชินีมดในชั่วพริบตาราชินีมดดิ้นรนอย่างรุนแรง พลังอันน่าสะ
