ี่เกือบจะเป็นสิ่งก่อสร้างเพียงอย่างเดียวที่ไม่ใช่สีดำที่ไป๋หลี่พั่งพั่งและอีกสามคนได้เห็นตั้งแต่เข้ามาในเมืองเฟิงตูวิหารหกหลังบนพื้นดินล้วนมีผนังสีดำ ประตูสีแดงสด แต่วิหารลอยฟ้าตรงหน้ากลับตรงกันข้าม ผนังสีแดงสดประตูสีดำ ประตูสีดำมืดตั้งตระหง่านอยู่กลางอากาศ ดูราวกับห้วงลึก“นั่น น่าจะเป็นวิหารของเฟิงตูต้าตี้แล้วล่ะ” อันชิงอวี๋เงยหน้ามองวิหารอันยิ่งใหญ่นั้นแล้วพูด“น่าจะใช่แล้ว” เฉาเยวียนพยักหน้าไป๋หลี่พั่งพั่งมองดูวิหารลอยฟ้าอันโอ่อ่า อดไม่ได้ที่จะทำปากจู๋ “พวกเราจะขึ้นไปดูไหม?”“ไม่ไป” เฉาเยวียนปฏิเสธทันที “พวกเรามาตามหาชีเยี่ย ไม่ได้มาเที่ยว”“……ก็ได้” ไป๋หลี่พั่งพั่งถอนหายใจอย่างผิดหวังในขณะนั้นเอง คลื่นคนกระดาษสีขาวพลันพัดผ่านมาบนท้องฟ้า เฉาเยวียนและคนอื่นๆ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยพวกเขารีบแนบลำตัวติดกำแพงวิหารเพื่อซ่อนเร้นร่างกายของตนเองทันทีโชคดีที่คนกระดาษเหล่านั้นดูเหมือนไม่ได้มุ่งหน้ามาที่พวกเขาทั้งสี่ เพียงแค่บินผ่านยอดวิหารแห่งนี้แล้วมุ่งหน้าขึ้นไปด้านบนเฉาเยวียนโผล่หัวออกมา หรี่ตามองไปยังด้านหน้าของคลื่นคนกระดาษ ทันใดนั้นเขาก็ชะงักอยู่กับที่เห็นเพียงที่ด้านหน้าสุดของคลื่นตัวคนกระดาษ มดยักษ์สีขาวตัวหนึ่งกำลังคืบคลานอย่างรวดเร็วบนพื้นดิน มันไต่ตามแผ่นหินสีดำที่ลอยอยู่กลางอากาศ มุ่งตรงขึ้นไปยังวิหารที่ลอยอยู่บนฟ้า!
