เมื่อฝาโลงศพถูกเปิดออก กลิ่นหอมประหลาดก็พวยพุ่งเข้าจมูกของหลินชีเยี่ยทันที สายตาของเขาจับจ้องที่ช่องว่างของโลงศพ เมื่อเห็นสภาพภายในโลง เขาก็ชะงักค้างอยู่กับที่บนพื้นโลงศพสีดำเรียบ มีสาวน้อยสวมชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มนอนอยู่ ผิวขาวบอบบางราวกับสามารถแตกได้อย่างง่ายดายเมื่อสัมผัส เส้นผมสีดำขลับขับเน้นใบหน้าอันงดงาม ริมฝีปากบางสีชมพูอ่อนเม้มเล็กน้อย เหนือขึ้นไปคือจมูกโด่งงามดั่งหยก ขนตายาวสั่นไหวเบาๆ ดวงตาสุกใสดั่งดวงดาวค่อยๆ ลืมขึ้น……หลินชีเยี่ยจ้องมองสาวน้อยในโลงอย่างตกตะลึง ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจคน?ทำไมถึงเป็นคนได้?หลินชีเยี่ยใช้พลังจิตตรวจสอบร่างของสาวน้อย อวัยวะภายในของมนุษย์ สมองของมนุษย์ เลือดของมนุษย์ใบหน้าของมนุษย์……ทุกอย่างดูเหมือนจะยืนยันว่าเธอเป็นมนุษย์จริงๆก่อนเปิดโลง หลินชีเยี่ยได้จินตนาการถึงสิ่งที่อาจอยู่ข้างในอย่างบ้าบิ่น เช่น ผีดิบพันปีที่มียันต์เหลืองติดหน้าผากวิญญาณร้ายที่แปลงกายมา ศพอาบเลือดที่เต็มไปด้วยความแค้น……แม้แต่ถ้ามีเปินปัวเออป้ากระโดดออกมา หลินชีเยี่ยก็คงไม่รู้สึกแปลกใจแต่กลับกลายเป็น……คนที่มีชีวิตอยู่จริงๆมีใครบ้างที่สามารถนอนอยู่ในโลงศพของวิหารในเฟิงตูได้เป็นร้อยเป็นพันปี?ไม่ต้องพูดถึงการเน่าเปื่อย แม้แต่รอยย่นสักเส้นก็ไม่มีบนตัวเธอ ผิวเนียนละเอียดดั่งหยกขาว ผมยาวดั่งน้ำตกแม้แต่ชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มบนร่างก็ยังใหม่เอี่ยมไร้ฝุ่นผงใครจะเชื่อว่าสาวน้อยแบบนี
