หนึ่ง สอง สาม สี่……หลินชีเยี่ยกวาดตามองเบื้องหน้า หุ่นกระดาษสีขาวซีดจำนวนมากเรียงรายอยู่แน่นขนัด หัวใจของเขาจมดิ่งลงทันทีจำนวนหุ่นกระดาษพวกนี้มีมากเกินไป!เขาไม่รู้เลยว่าหุ่นกระดาษพวกนี้โผล่มาจากไหน เมื่อครู่ตอนที่เขาตรวจสอบบริเวณใกล้เคียง ไม่ได้พบร่องรอยการมีอยู่ของหุ่นกระดาษเลย ราวกับว่าในชั่วขณะหนึ่ง พวกมันปรากฏตัวขึ้นมาจากความว่างเปล่าเหมือนผีสาง!แผ่นหลังของหลินชีเยี่ยชุ่มไปด้วยเหงื่อ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงรักษาความสงบไว้ได้ มือข้างหนึ่งกำเปลวไฟไว้ อีกข้างค่อยๆ เอื้อมไปหยิบดาบที่อยู่ด้านหลัง…เขาไม่รู้สึกถึงความผันผวนของพลังจิตจากหุ่นกระดาษพวกนี้แม้แต่น้อย ราวกับว่าไฟเพียงกองเดียวก็สามารถเผามันจนมอดไหม้ได้ทั้งหมด แต่สัญชาตญาณของหลินชีเยี่ยบอกว่า……หุ่นกระดาษพวกนี้ไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เห็นขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังเตรียมตัวจะลองฝ่าวงล้อม เหตุการณ์ที่ทำให้ขนหัวลุกก็เกิดขึ้นใบหน้าของหุ่นกระดาษทั้งหมดหยุดนิ่ง จากนั้นอวัยวะบนใบหน้าก็บิดเบี้ยวอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังเปลี่ยนหน้ากาก บางครั้งก็ร้องไห้โศกเศร้า บางครั้งก็หัวเราะเยาะ บางครั้งก็โกรธเกรี้ยว และบางครั้งก็ยิ้มแย้ม……บรรยากาศอันน่าพิศวงแผ่ขยายออกมาจากตัวพวกมัน ราวกับเส้นใยที่มองไม่เห็น ผสมผสานกับพลังชีวิตของหลินชีเยี่ยเด็กหนุ่มมองไม่เห็นเส้นใยเหล่านั้น และไม่สามารถสัมผัสได้เช่นกัน แต่ในชั่วขณะนั้น เปลวไฟที่ลุกไหม้อยู่ในฝ่ามือพลันดับวูบ
