ี่พั่งพั่งชะงัก “ผนึกต้องห้ามของคุณคือ [สรรพสิ่งสั่นพ้อง] ใช่ไหม?”“นายรู้ได้ยังไง?” หลี่เต๋อหยางมองอีกฝ่ายอย่างสงสัยเฉาเยวียนยิ้ม มองไป๋หลี่พั่งพั่งแวบหนึ่ง “ผู้หญิงที่เขาเคยชอบก็มีผนึกต้องห้ามนี้เหมือนกัน”ไป๋หลี่พั่งพั่งจ้องเฉาเยวียนอย่างขุ่นเคือง แล้วหันไปมองหลี่เต๋อหยางอย่างสงสัย “นี่มันผนึกต้องห้ามขั้นวิกฤตไม่ใช่เหรอ? มีศักยภาพขนาดนี้ ทำไมคุณถึงถูกส่งมาอยู่อำเภออันถ่าที่ห่างไกลแบบนี้ล่ะ? ไม่ต้องพูดถึงการเข้าร่วมหน่วยพิทักษ์ราตรีในเมืองใหญ่ชั้นหนึ่ง แค่เข้าเมืองชั้นสองก็ไม่น่ามีปัญหานี่นา?”หลี่เต๋อหยางชะงัก ส่ายหน้าอย่างจนใจ แต่ก็ไม่พูดอะไรเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่อยากพูด ไป๋หลี่พั่งพั่งก็รู้กาลเทศะพอที่จะไม่ซักไซ้ต่อ เขามุ่งความสนใจไปที่การควบคุม[ปราการหยก] ใต้เท้า พุ่งตรงเข้าไปในช่องหน้าผาชัน แล้วหายลับไป
