เมื่อเห็นหลี่เต๋อหยางยืนกรานเช่นนั้น หลินชีเยี่ยก็ชะงักไปครู่หนึ่ง หลังจากครุ่นคิดสักพัก เขาก็พยักหน้าหลังจากทุกคนเตรียมพร้อมแล้ว พวกเขาก็ใช้เชือกโรยตัวลงไปตามผนังแนวดิ่งทีละน้อยแม้ว่าพวกเขาจะมีวิธีอื่นๆ อีกมากมายในการลงไปถึงก้นรอยแยก เช่น [ปราการหยก] ของไป๋หลี่พั่งพั่ง หรือบทกวีของหลินชีเยี่ย แต่สถานการณ์ที่ก้นรอยแยกยังเป็นปริศนาสำหรับพวกเขา การใช้ผนึกต้องห้ามอย่างโจ่งแจ้งโดยไม่ระวังอาจจะเปิดเผยตัวตนและล่อให้ฝูงมดเข้าโจมตีได้เดิมทีเป้าหมายของพวกเขาคือราชินีมดเท่านั้น สำหรับสิ่งลี้ลับประเภทที่ปรากฏตัวเป็นกลุ่มแบบนี้ ตราบใดที่ผู้นำหลักตาย บรรดาลูกน้องก็จะสลายไปเอง ดังนั้น กลยุทธ์ที่ดีที่สุดคือการหลีกเลี่ยงการต่อสู้กับมดยักษ์ตัวอื่นๆเพื่อหลีกเลี่ยงการเปิดเผยตัวตน หลินชีเยี่ยจึงทิ้งกล่องเหล็กที่บรรจุมดทหารไว้ข้างบน มิฉะนั้นหากมีมันคอยสื่อสารกับสหายตลอดเวลา พวกเขาก็ไม่มีทางแอบเข้าไปได้อย่างแนบเนียนหลังจากโรยตัวลงมาเป็นเวลานาน พลังจิตของหลินชีเยี่ยก็สัมผัสถึงก้นรอยแยก เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วยกมือขึ้นส่งสัญญาณทุกคนหยุดการโรยตัวลงทันที“เกิดอะไรขึ้น?” ไป๋หลี่พั่งพั่งกระซิบถาม“ข้างล่างมีมดงาน”“มีกี่ตัว?”“……ก้นรอยแยกนั่นเต็มไปด้วยพวกมัน” หลินชีเยี่ยกวาดตามองไปยังเบื้องล่างที่มืดมิด สีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง“คาดคะเนคร่าวๆ อย่างน้อยก็มีกว่าสี่ร้อยตัว”“กว่าสี่ร้อยตัว?!”สีหน้าของคนทั้งสี่เปลี่ย
