ฉาเยวียนพูดเช่นนี้ หลินชีเยี่ยก็รู้สึกสบายใจขึ้นมากในตอนนั้นเอง มู่มู่ที่เต็มไปด้วยเลือดก็กระโดดขึ้นไปบนหลังของหลินชีเยี่ยทันที โดยไม่สนใจว่าตัวเองจะสกปรกแค่ไหน แล้วเริ่มเต้นระบำอย่างตื่นเต้นบนตัวของหลินชีเยี่ยสำหรับมัน หนวดแหลมคมบนตัวของมดยักษ์พวกนี้ก็เป็นอาวุธชนิดหนึ่ง ดังนั้นเมื่อครู่มันจึงกลืนกินหนวดแหลมคมทั้งหมดจนหมดเกลี้ยง ทำให้อารมณ์ดีขึ้นมากหลินชีเยี่ยวางมันลงอย่างจนใจ มองดูซากศพที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาค่อยๆสว่างขึ้นในขณะนั้น อาจูที่กำลังหลบอยู่หลังต้นไม้อย่างหวาดกลัวและคอยสอดส่องมองไป๋หลี่พั่งพั่งและคนอื่นๆ อย่างระมัดระวัง ก็ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ เมื่อถูกหลินชีเยี่ยยกตัวขึ้นมา“พวกนายสองคนช่วยฉันรวบรวมศพพวกนี้ให้หน่อย ฉันจะใช้ประโยชน์” หลินชีเยี่ยพูดกับมู่มู่และอาจูอาจูทำหน้าเศร้า “ท่านผู้อำนวยการ ทำไมต้องเป็นผมอีกล่ะครับ?”“ก็เพราะนายเป็นผู้ช่วยฉันไงล่ะ” หลินชีเยี่ยตบไหล่เขาเบาๆ พูดอย่างอ่อนโยน “ถ้าไม่ทำให้เสร็จ คืนนี้กลับไปห้ามกินข้าวนะ”อาจู “(???︿???)”หลินชีเยี่ยวางเจ้าตัวเล็กทั้งสองตัวลง แล้วเดินไปหาหลี่เต๋อหยางที่กำลังเหม่อลอย เขาซ่อนดาบตรงสองเล่มที่เปื้อนเลือดไว้ข้างหลัง ครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยถามว่า“ถ้าตอนนี้ผมบอกว่า พวกเรามาถ่ายสารคดีจริงๆ คุณจะเชื่อไหม?”
