ศาสนจักรเทพโบราณเสิ่นชิงจู่ลากร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลค่อยๆ ผลักประตูอันหนักอึ้งของโบสถ์เปิดออกเอี๊ยด!เสียงที่เก่าแก่และทุ้มต่ำก้องสะท้อนไปทั่วโบสถ์อันว่างเปล่า ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยรอยเลือดสั่นระริกห้อยลงมาข้างหน้า หายใจหอบถี่ ทุกย่างก้าวในโบสถ์ทิ้งรอยเลือดไว้เบื้องหลังบนบัลลังก์หนามที่อยู่ด้านข้างปรากฏแสงมายาอันงดงาม ร่างฝันร้ายของพร่ำรำพันปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นเสิ่นชิงจู่ในสภาพย่ำแย่ สีหน้าพลันเปลี่ยนไป“เสิ่นชิงจู่ บาดแผลบนตัวนายเกิดจากอะไร? สาวกคนอื่นๆ ล่ะ? ทำไมไม่มาด้วยกัน?”เสิ่นชิงจู่เดินมาที่ใต้บัลลังก์ของพร่ำรำพัน ค้อมตัวคำนับอย่างยากลำบาก ริมฝีปากแห้งผากเผยอออกเล็กน้อยเลือดไหลซึมออกมา เสียงแหบพร่าเอ่ยว่า“ท่านพร่ำรำพัน… ท่านผู้อาวุโสคนอื่นๆ… ทั้งหมด… เสียสละแล้ว!”“อะไรนะ!”พร่ำรำพันลุกพรวดจากบัลลังก์ ความสงบและสง่างามบนใบหน้าพลันหายไป แทนที่ด้วยความจริงจังและหนักอึ้งอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน“เกิดอะไรขึ้น?”“หลังจากที่พวกเราล้มเหลวในการลอบสังหารอู๋ทงเสวียน พวกเราก็รีบถอนตัวออกจากศูนย์ไจเจี้ย แต่ใครจะรู้ว่าระหว่างทางจะเจอกับนักปราชญ์ที่กำลังรีบกลับศูนย์ไจเจี้ย……”“พวกนายเจอนักปราชญ์เหรอ?!” สีหน้าของพร่ำรำพันซีดเผือดราวกับมะเขือเทศที่โดนน้ำค้างแข็ง“นักปราชญ์เห็นพวกเรา เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ลงมือทันที ท่านผู้อาวุโสลำดับสอง สี่ และห้าต่อสู้อย่างสุดชีวิต!ผู้อาวุโสลำดับสองรู้ว่าไม่ใช
