เขาให้ความสำคัญมากที่สุดยังมีชีวิตอยู่……“เสิ่นชิงจู่” พร่ำรำพันเอ่ยช้าๆ“ครับ”“หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ สาวกได้รับความสูญเสียอย่างหนัก……ผมรู้ว่าอาจจะเร็วเกินไปสำหรับคุณ แต่คุณต้องแบกรับภาระหนักนี้แล้ว”พร่ำรำพันลุกขึ้นจากบัลลังก์หนาม พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง“คุณมีความสามารถ มีศักยภาพ ตราบใดที่คุณเติบโตต่อไป คุณจะต้องเป็นกำลังสำคัญที่สุดของผม ตั้งแต่นี้ต่อไปคุณจงรับตำแหน่งลำดับสิบไว้ก่อน และแบกรับภาระหนักนี้ไว้”“เมื่อทะลวงไปถึงขั้นมหาสมุทร ผมจะมอบภารกิจที่หนักกว่านี้ให้คุณ”เสิ่นชิงจู่เงยหน้าขึ้น เอ่ยปากอย่างจริงจัง “สาวกลำดับสิบ เสิ่นชิงจู่ พร้อมรับคำสั่งจากท่านพร่ำรำพัน”พร่ำรำพันพยักหน้า พูดด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม“ผมเชื่อว่า ในอนาคต คุณจะต้องนำพาสาวกทั้งหมด กลับคืนสู่ความรุ่งโรจน์อีกครั้ง!”…ชายฝั่งทะเลแห่งหนึ่งน้ำทะเลใสสะอาดซัดเข้าหาชายหาดทรายสีทอง ก่อนจะค่อยๆ ลดลง ทิ้งไว้เพียงเศษทรายและก้อนหิน ผู้คนในชุดว่ายน้ำรวมตัวกันที่ริมชายหาด หัวเราะเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานทันใดนั้น หญิงสาวในชุดบิกินีคนหนึ่งงก็หยุดชะงัก ก้มลงมองน้ำทะเลที่อยู่ใต้เท้า ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย“เป็นอะไรเหรอ?” เพื่อนสาวที่มาด้วยกันถาม“เธอรูสึกไหมว่า น้ำทะเลดูเหมือนจะเย็นลง?”“เย็นลงเหรอ? พูดแล้วฉันก็รู้สึกเหมือนกัน……”หญิงสาวในชุดบิกินีย่อตัวลง ยื่นมือลงไปในน้ำทะเล คลำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบก้อนน้ำแข็งใสขนาดเท่าไข
