ีเยี่ยส่ายหน้า ชี้ไปทางปราการเหล็กสีดำไม่ไกลนัก “พวกเราออกไปทางนั้นกัน”อันชิงอวี๋ชะงัก “นายแน่ใจเหรอ?”“แน่ใจ” หลินชีเยี่ยพยักหน้าสายตาของเขากวาดมองทั้งสามคน แล้วเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง “เมื่ออาจารย์มาถึง พวกเราจะไม่มีใครหนีรอดไปได้……พวกนายเชื่อใจฉันไหม?”“เชื่อ” เด็กหนุ่มทั้งสามพูดพร้อมกัน“งั้น……ตามฉันมา” หลินชีเยี่ยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ร่างของเขาพุ่งตรงไปยังปราการเหล็กสูงตระหง่านอันชิงอวี๋ ไป๋หลี่พั่งพั่ง และเฉาเยวียนตามมาติดๆ!หลินชีเยี่ยวิ่งไปถึงฐานกำแพง ใต้เท้าของเขาปรากฏแสงสีทองอ่อน เขาก้าวขึ้นไปบนกำแพงแนวตั้งโดยตรง แล้วพุ่งขึ้นไปเหมือนลูกธนูหลุดจากคันศรอันชิงอวี๋ก็เหยียบขึ้นไปบนกำแพงแนวตั้งเช่นกัน อาศัยพลังยึดเกาะอันทรงพลังของยีนกิ้งก่า เขาตามหลินชีเยี่ยไปได้อย่างไม่มีปัญหาเฉาเยวียนและไป๋หลี่พั่งพั่งสบตากัน [ปราการหยก] พุ่งออกมา ทั้งสองคนเหยียบดาบทองคำบินขึ้นไป พุ่งตรงขึ้นไปยังยอดกำแพง!หลินชีเยี่ยเหยียบลงบนยอดกำแพงสูง แล้วกระโดดขึ้น เขายื่นมือขวาขึ้นเหนือศีรษะ พร่ำบทกวีแผ่วเบา“อัสนีสั่นสะเทือนผืนดิน เสียงฟ้าร้องกึกก้องนภา!”เปรี้ยง!!กระแสไฟฟ้าพุ่งออกมาจากปราการเหล็ก สายฟ้าที่จะตกลงมาบนร่างทั้งสี่โดยตรงนั้น กลับเปลี่ยนวิถีกลางอากาศก่อนจะพุ่งเข้าสู่ฝ่ามือของหลินชีเยี่ย รวมตัวกันเป็นสายฟ้าทรงกลมสว่างจ้า!ในสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อ [กวีแห่งนภา] และใช้ประโยชน์จากสิ่งแวดล้อมรอบตัวเป็นอันดับแร
