เหนือศูนย์ไจเจี้ยแสงมายาที่พร่าเลือนปรากฏขึ้นกลางอากาศ เปิดช่องว่างในโลกแห่งความเป็นจริง ชายคนหนึ่งสวมชุดทักซิโด้เดินออกมาอย่างลำบาก เขาปัดฝุ่นบนตัว ดวงตาฉายแววโกรธเกรี้ยว“ร่างทรง……นี่เป็นเพราะพวกแกบังคับฉัน!”เขาก้มมอง สิ่งแรกที่เห็นคือร่างหลายร่างที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับอู๋เหลาโก่วในลานกิจกรรมของศูนย์ไจเจี้ยเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย“ยังไม่ได้ฆ่าเขาอีกเหรอ? พวกโง่นี่กำลังทำอะไรกันแน่?”เขาค่อยๆ ยกมือทั้งสองขึ้น แสงมายาก่อตัวในฝ่ามือ กำแพงระหว่างความจริงกับฝันร้ายละลายในมือของพร่ำรำพัน อากาศเหนือศีรษะบิดเบี้ยวในทันทีดวงตาของพร่ำรำพันหรี่ลงเล็กน้อย เขาโบกมือลงเบาๆ ราวกับนักดนตรีตูม!!อุกกาบาตหลายสิบก้อนทะลุกำแพงแห่งความจริง พุ่งลงมาจากเหนือศีรษะของพร่ำรำพัน เสียดสีกับชั้นบรรยากาศจนเกิดเปลวไฟสว่างจ้า พาพลังงานจลน์อันน่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้าหาศูนย์ไจเจี้ย!ฝันร้ายแห่งความจริง หายนะดาวตก“จงพินาศไปทั้งหมด……แพทริก!!!”พร่ำรำพันเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นชา พูดได้ครึ่งทาง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เขารีบปิดปากตัวเอง แขนขาเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับกำลังกดข่มบางอย่างไว้ ดวงตาฉายแววเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน อุกกาบาตหลายสิบก้อนที่พุ่งเข้าหาศูนย์ไจเจี้ยก็พลันสับสนวุ่นวาย กระจายตัวร่วงหล่นราวกับดอกไม้จากสวรรค์ ส่วนใหญ่พุ่งลงทะเลโดยรอบ มีเพียงไม่กี่ก้อนที่พุ่งเข้าหาศูนย์ไจเจี้ยแม้จะเหลือเพียงไม่กี่ก้อน แต่ก็เกิน
