“แกเองเหรอ?!”เกือบทุกคนในหมู่นักโทษต่างจำเด็กหนุ่มตรงหน้าได้ เมื่อวานนี้เอง บางคนในพวกเขายังเรียกเด็กหนุ่มคนนี้ว่า‘ลูกพี่หลิน’ คอยรับใช้เขาอย่างนอบน้อมทั้งตักข้าวและส่งผ้าเช็ดตัวให้“ไอ้ขี้โรค แกก็คิดจะขวางพวกเราด้วยเหรอ? แกคิดว่าตัวเองยังเป็นลูกพี่ที่นี่อยู่หรือไง?!” นักโทษคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเยาะ “ถ้าไม่อยากตาย ก็รีบหลีกไปซะ! ไม่งั้นอย่าโทษฉันที่สับแกเป็นชิ้นๆ!”“จะพูดอะไรกับมันอีก แค่เด็กน้อยคนเดียว ยังคิดว่าตัวเองเป็นใหญ่อยู่อีก! ฆ่ามันซะเลย!”“ฆ่า!!”ฝีเท้าของเหล่านักโทษชะงักไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะพุ่งเข้าหาประตูใหญ่ซึ่งก็คือตำแหน่งที่หลินชีเยี่ยยืนอยู่ด้วยความเร็วที่มากขึ้น ใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ไม่ปิดบังความต้องการฆ่าบนใบหน้าแม้แต่น้อยในบรรดาคนที่ก่อเรื่องวุ่นวายมากที่สุด หลินชีเยี่ยจำพวกเขาได้แม่น ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในศูนย์ไจเจี้ย พวกนี้แหละที่ขี้ประจบประแจงมากที่สุด แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนหน้าเร็วขนาดนี้ หลินชีเยี่ยก็ไม่รู้สึกแปลกใจอะไรคนเหล่านี้ ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นแค่พวกคนเลวที่ทำผิดกฎหมาย สิ่งที่พวกเขาถนัดที่สุดก็คือการคล้อยตามกระแสและซ้ำเติมคนที่ตกอับ เมื่อคุณแข็งแกร่ง พวกเขาย่อมไม่กล้าคิดอะไรกับคุณ พับเล็บซ่อนเขี้ยว ยิ้มประจบ รับใช้คุณราวกับปรนนิบัติพ่อแท้ๆ แต่เมื่อพวกเขาได้อำนาจกลับคืนมา ก็จะแสดงใบหน้าที่แท้จริงอันโหดร้ายออกมาเดิมที หลินชีเยี่ยก็ไม่ได
