ารยังสามารถสร้างความเสียหายให้พวกเขาได้ แต่เมื่อพวกเขาบุกเข้าไปในแนวป้องกันอย่างสมบูรณ์ อาวุธหนักก็แทบจะไม่มีประโยชน์ เพราะระยะห่างระหว่างพวกเขานั้นใกล้เกินไป และสถานการณ์ก็วุ่นวายมาก หากพลาดเพียงนิดเดียว นอกจากจะไม่สามารถยิงโดนนักโทษแล้ว ยังอาจจะทำร้ายพวกพ้องตัวเองอีกด้วยแต่พวกนักโทษไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เมื่อผนึกต้องห้ามถูกเปิดออก การโจมตีนานาชนิดก็ถูกยิงเข้าไปในฝูงชนโดยไม่แยกแยะว่าเป็นฝ่ายไหน!ด้วยวิธีนี้ แนวป้องกันสุดท้ายของทหารก็ถูกฉีกออกเป็นช่องโดยกลุ่มนักโทษเหล่านี้!ประตูบานใหญ่หนักอึ้งนั้น ในที่สุดก็เผยโฉมต่อหน้าต่อตานักโทษทั้งหลาย!ไม่มีอะไรจะหยุดยั้งพวกเขาได้อีกแล้ว!“บุกเข้าไป!!”“ฮ่าๆๆๆ!! ฉันจะได้อิสรภาพแล้ว!!”“ไอ้พวกศูนย์ไจเจี้ยบ้าเอ๊ย! พวกหน่วยพิทักษ์ราตรีที่น่าตาย!!”“พังประตูบานนั้นซะ! แล้วจะไม่มีอะไรหยุดยั้งพวกเราได้อีก!!”ตึง!!ร่างหนึ่งร่วงหล่นจากฟากฟ้าอย่างรวดเร็ว กระแทกพื้นหน้าประตูอย่างแรง เศษหินแตกกระจาย ฝุ่นควันตลบอบอวลนักโทษทั้งหมดที่กำลังจะวิ่งไปที่ประตูชะงักพร้อมกันท่ามกลางควันหนาทึบนั้น เห็นเด็กหนุ่มในชุดคนไข้ลายทางสีฟ้าขาวยืนนิ่งอยู่ ใต้เส้นผมสีดำที่พลิ้วไหวตามสายลม คือดวงตาสีทองที่ลุกโชนราวกับเตาหลอม
